Loop je vast in de verwerking van de abortus?

Dit kan korte tijd of lange tijd na de ingreep voorkomen.

Wellicht herken je je in één van onderstaande gedachten en uitspraken
' Ik had nooit gedacht dat ik er spijt van zou krijgen.'
' Ik kan er met niemand over praten.'
' Ik heb deze abortus niet gewild, maar....'
' Nu ben ik niet alleen mijn kind, maar ook mijn partner kwijt.'
' Hoe kon mijn vriendin deze keuze maken, het was toch ook mijn kind.'
' Soms droom ik wel eens over het kind dat nooit geboren is.'

Je kan bij ons terecht voor een luisterend oor en individuele begeleiding.

Praten?
Bel 03 2250802
of e-mail naar: Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

Wat zijn de risico's van een abortus

1.    Abortus en borstkanker

Een belangrijk element dat in overweging moet worden genomen bij het toe­nemende aantal abortussen bij tieners, is de toename van het risico van borstkanker.

Fysiologische verklaring

Wanneer een vrouw zwanger wordt, ondergaat ze een drastische toename van hormoonniveau's voor wat betreft estradiol, progesteron en hCG. Hierdoor beginnen borstcellen zich te delen en ondergaan ze een rijping, de differentiatie, die de hele zwangerschap lang aanhoudt en voltooid wordt na de bevalling van de eerste voldragen baby. Op dat ogenblik is de borst volledig ontwikkeld en tevens beter beschermd tegen de belangrijkste carcinogene factoren (oorzaken van kanker) en nocieve invloeden (bestraling, kwaadaardigheid...).

Indien deze hormonale "boost" echter voortijdig wordt afgebroken, blijven de borst­cellen in een overgangsstadium zitten, waarin zij niet volledig zijn uitgerijpt. Het belangrijkste hierbij is het feit dat ze daardoor veel gevoeliger zijn voor carcino­gene factoren. De meeste kankers beginnen immers in melkkanaaltjes die reeds in een beginnende ontwikkeling zitten, maar nog niet volledig gerijpt zijn .

Vrouwen waarbij de zwangerschap op een miskraam eindigt, lopen gewoonlijk niet hetzelfde risico als bij een geïnduceerde abortus. Meestal gaat een miskraam immers gepaard met een lagere (te lage) stijging van de belangrijke zwanger­schaps­hormonen, waardoor de borsten enigszins gespaard blijven. Verdere studie hier rond is echter nodig, om eventuele risico's van borstkanker bij miskraam voor de eerste voldragen zwangerschap op te sporen.

Een eerste voldragen zwangerschap is dus van essentieel belang om het risico van borstkanker te verminderen . Dit betekent echter niet dat een abortus provocatus na die eerste zwangerschap geen invloed zou hebben op het risico van borstkanker.

2.      Abortus depressie en zelfdoding

In geneeskunde is een studie met een duidelijk, onbetwistbaar te verifiëren eindpunt heel waardevol. Zo is suïcide of zelfmoord een duidelijk - zij het tragisch - eindpunt, maar geeft dit ook de ernst van de psychiatrische gevolgen weer van een bepaalde uitlokkende of versterkende factor met name abortus provocatus versus geboorte. Daarom is de Stakesstudie van Mika Gissler  zo belangrijk. STAKES is het Nationaal Ontwikkelings- en Onderzoekscentrum voor Welzijn en Gezondheid van de Finse overheid en kon aan de onderzoekers ondermeer nauwkeurig alle gegevens over geboorte, abortus, ziekte en doodsoorzaak van alle Finse vrouwen in de periode 1987-1994 ter beschikking stellen

Eerst is er de vaststelling dat vrouwen na de geboorte van een kind hun risico op zelfmoord zowat zien halveren t.o.v. het gemiddelde. Na abortus provocatus echter verzesvoudigt dit. Zelfmoord vertegenwoordigt 15% van alle overlijdens tijdens de vruchtbare leeftijd.

Het feit dat abortus provocatus het risico op zelfmoord vier tot tien maal verhoogt tegenover een geboorte, is een feit dat meestal niet in de openbaarheid komt. Het probleem van dergelijke vaststellingen is dat ook hier naargelang de ideologieën de interpretatie van het type "post hoc ergo propter hoc" hoog oplaaien.

Is de abortus de oorzaak, of waren deze vrouwen sowieso een kwetsbare groep en zijn het deze vrouwen die juist daarom om abortus verzoeken en deze ook ondergaan? Om deze vraag te kunnen beantwoorden is verder onderzoek nodig.

Wat wel opvalt is het feit dat de vrouwen die hun kind behouden voor 72 % gehuwd zijn, 18 % samenwonenden, terwijl er in de abortusgroep slechts 27,7 % gehuwden en 61,9 % samenwonenden zijn. Nog duidelijker wordt het contrast bij weduwen of gescheiden vrouwen. Bij vrouwen die hun kind lieten geboren worden was 1,1 % weduwe of gescheiden tegenover 10,4 % bij de abortusgroep.

Ook bij ons vertegenwoordigt in de abortusgroep niet-gehuwden, gescheidenen en weduwen, in 2004 en 2005 72,96 % van diegenen die een abortus ondergingen. En net als in de Stakesstudie vindt ook bij ons abortus in 80 % van de gevallen om "sociale redenen" plaats.

Uit verdere studie van de Stakescijfers blijkt het huwelijk een beschermende factor te zijn, ook gehuwd op een huwelijksleeftijd (van 20-39 jaar) lijkt belangrijk, en het invullen van de verwachting naar kinderen tussen 20 en 35 jaar.

2.      Het postabortussyndroom (PAS)

De momenteel aangeboden "hulp" is bijna uitsluitend abortus. Maar zoals steeds in de geneeskunde dient een therapie, in casu de aangeboden "hulp in de noodsituatie" - dus hier abortus - te worden afgewogen tegenover alternatieven die eventueel minder bijwerkingen hebben.

De belangrijkste en meest gevreesde bijwerking is het "post-abortus syndroom". De controversen daaromtrent kunnen gelezen worden in de medische litteratuur. In feite bestaan er twee strekkingen: diegene die abortus eerder banaliseert en deze die zegt dat er belangrijke problemen zijn.

Er moet nog verder wetenschappelijk verantwoord onderzoek gebeuren naar het zogenaamde Post Abortussyndroom (PAS), zeker op langere termijn (niet één jaar maar meerdere decennia na de abortus). Toch moeten we de door iedereen erkende minimale cijfers van minstens 10 % ernstige psychiatrische problemen, ernstig nemen . Vooral omdat het om een jonge populatie gaat, waarvan de toekomst, en zoals uit de Stakesstudie blijkt, zelfs het leven zelf in gevaar is.