'Jongeren Info life' komt op voor de beschermwaardigheid van het ongeboren menselijk leven vanaf de bevruchting en biedt hulp aan meisjes en vrouwen die ongewenst of ongepland zwanger zijn geraakt en na zwangerschapsverlies

 

 

• Sta je achter bovenstaande doelstelling van JIL?
• Heb je een hart voor jouw medemens?
• Ben je bekommerd om het lange termijngeluk van jonge mensen?
• Werk en/of spreek je graag voor jongeren of volwassenen?
• Kan je mensen met een andere mening respecteren?
• Ben je bewogen met mensen in nood?
• Draag je graag verantwoordelijkheid?
• Heb je wekelijks enkele uurtjes vrij?
• Wil je persoonlijk groeien door te leren en te ervaren...

Dan is 'Jongeren Info Life' wellicht iets voor jou!

Stuur ons een berichtje

 

 

Het aantal tienerabortussen in ons land blijft elk jaar stijgen, zij het dat Vlaanderen in 2007 een verrassend geboortegolfje kende.
In de periode 2003-2007 nam het aantal tienerzwangerschappen opvallend toe. Terwijl het aantal bevallingen bij tienermoeders veeleer stabiel bleef, is het aantal abortussen ongeveer tegelijk toegenomen met het aantal zwangerschappen. Vanaf 2006 zien we bijna voor elke geboorte een abortus.”  Er zijn opmerkelijke regionale verschillen. Terwijl in Vlaanderen tot 2007 het aantal zwangerschapsafbrekingen bij tienermeisjes sterker toenam dan het aantal bevallingen, werd in 2007 plots een geboortepiekje geregistreerd. Als mogelijke oorzaak door de ‘babymediahype’ onder invloed van populaire tv-programma’s als Babyboom en De Planckaerts, waarin tienermoeders aan bod kwamen, en is de piek dus eenmalig.

Jaartal	Aantal abortussen	Bevolkingsaantal	Abortuscijfer
1993	1250	302189	4,13
1997	1744	305521	5,70
2000	2036	301328	6,75
2001	2133	297102	7,17
2005	2301	302986	7,59
2006	2531	309498	8,18
2007	2601	315090	8,25

 In bovenstaande tabel merken we dat sinds 1993 het aantal abortussen bij tieners meer dan verdubbeld is.

In Wallonië zette de trend van de voorgaande jaren gewoon door: het aantal abortussen bij tieners lag daar in 2007 zelfs hoger dan het aantal bevallingen. In Brussel is dat al sinds 2004 het geval. Bij de prille tienerzwangerschappen – bij meisjes tussen tien en veertien jaar – zijn er voor elke twee kinderen die geboren werden tien abortussen. In die leeftijdscategorie worden elk jaar een twintigtal meisjes moeder. Bij de vijftien- tot negentienjarigen werd zowat de helft van de bijna zesduizend zwangerschappen in 2007 afgebroken.

Globaal bekeken ligt de abortusratio bij tieners zeer hoog met een op de twee tienerzwangerschappen in België. “Er is een stijgende trend: van 28 procent in 1993 bij het begin van de abortusregistratie naar 48,3 procent in 2007. Ondanks de preventiecampagnes worden almaar meer tieners ongepland of ongewenst zwanger en het is steeds minder aanvaard om een tienermoeder te zijn.” Meer informatie vind je in ons infopakket.

Adoptiedienst Stedelijk Ziekenhuis Roeselare 

Brugsestw. 90 – 8800 Roeselare   Tel.: 051 236 104

De Mutsaard

Maurits Sabbelaan, 57 – 2020 Antwerpen   Tel.: 03 247 88 70

CAW Visserij

Adoptiedienst, Visserij 153 – 9000 Gent   Tel.: 09 223 66 55

Gents Adoptiecentrum

Wittemolenstraat 31 – 9000 Gent   Tel.: 09 229 31 00

Gewenst Kind

Osystraat39/0 – 2060 Antwerpen  Tel.: 03 232 24 52

Ongewenst zwanger? Praat er eens over...

Waarschijnlijk ben je er net achter dat je zwanger bent. Als je er niet blij mee bent omdat het ongepland of ongewenst is,dan komt er veel op je af. Een babbel met één van onze hulpverleners over je gevoelens, je situatie en hoe je verder kan. We bieden je een luisterend oor en helpen je bij het maken van een keuze.

We helpen je met vragen zoals:

' Ik ben zwanger, maar ben er niet blij mee.'
' Ik ben overtijd en ik ben zo bang dat.....'
' Als ik thuis vertel dat ik zwanger ben, dan...'
' Ik ben zwanger, maar mijn vriend wil het niet.'
' Ons gezin is compleet, wat nu?'
' Hoe kan ik mijn studie combineren met een zwangerschap.'

Praten?
Bel 03 2250802
of e-mail naar: Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

Abortus is niet zomaar een gewone medische ingreep. Het raakt immers vragen rond leven en dood. Voor veel vrouwen is het dan ook een ingrijpende gebeurtenis. Een abortus heeft belangrijke lichamelijke, emotionele en psychische gevolgen. De meeste vrouwen die het moeilijk hebben met de verwerking van een abortus getuigen van hun spijt dat men hen niet alles over abortus en de risico's heeft verteld. Volledige informatie is dus belangrijk.

 

Onze medewerkers staan in de week van 's morgens 8:00 uur tot 's avonds 21:00 uur en zaterdag van 9:00 uur tot 12:00 uur klaar om uw vragen over abortus te beantwoorden en je te informeren hoe je in je buurt hulp kunt krijgen.

 

Bel naar 03 225 08 02 of stuur ons een e-mail Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

Niemand kan ook met zekerheid weten hoe je je zal voelen na de ingrijpende beslissing voor abortus. Dat verschilt van vrouw tot vrouw. Toch maken bepaalde aanwijzingen de kans reëel dat je achteraf moeite krijgt met je beslissing. Aan de hand van een vragenformulier kan je heel snel je risicofactoren bepalen.

Het is niet zo een makkelijke situatie als je  plots ontdekt dat je onverwacht zwanger bent.  Hoe reageren je ouders normaal als ze met een probleem van jou te maken krijgen? Krijg je steun van hen? Staan ze achter je?"
Je bent zwanger, en of je nu een abortus laat doen of het kind houdt, de zwangerschap
maakt deel uit van je geschiedenis, van je leven. Deze ervaring kan je niet uitwissen,
ook niet met een abortus. Daarom is het belangrijk dat je er goed over nadenkt, met je
verstand, maar ook met je hart.
Neem in ieder geval niet overhaast een beslissing, zodat je er achteraf geen spijt van
krijgt. Abortus kan je namelijk laten doen tot 12 weken zwangerschap, dus neem er dan ook
de tijd voor om het goed te overdenken.
Ga voor jezelf de verschillende mogelijkheden na. Als ik het kindje hou: wat zijn de
moeilijkheden, waar kan ik hulp vinden, wie zal me steunen, hoe voel ik me erbij en hoe
zou ik mij er binnen een paar jaar bij voelen,?  Je kan altijd hulp krijgen bij een
steungezin, opvangdiensten,?
Als je het kindje niet houdt: wat zijn de moeilijkheden, waar kan ik terecht, hoe voel ik
me er nu bij en hoe later,? Als je het kind niet weg wil laten aborteren, maar er
zelf niet voor kan zorgen, zijn er ook nog de mogelijkheden pleegzorg en adoptie.
In ieder geval denk er nog eens goed over na. Aarzel niet om verder contact op te nemen
met ons. We kunnen je helpen, als je het kind houdt of als je het moeilijk hebt na de
abortus. Je bent altijd welkom.

De noodpil of Morning After Pil (MAP)

Sinds 1 mei 2004 kan iedere Belg, man of vrouw, kind, preadolescent, adolescent, tot 21 jaar, gratis en zonder voorschrift de noodpil verkrijgen.

Deze pil werkt enkel als ze ook ingrijpt na de bevruchting met een mogelijke betrouwbaarheid gaande van 90% bij onmiddellijke inname tot 16% bij inname binnen de 72 uur.

Wereldwijd stellen we echter vast dat deze pil het aantal abortussen niet heeft verminderd. Ook in België is het aantal abortussen sinds de introductie van de noodpil blijven stijgen.

Wat is uiteindelijk de bedoeling van de noodpil?

Zo er geen zwangerschap is, dient zij tot niets, behalve dat adolescenten en vrouwen een grote dosis hormonen toegediend krijgen, die zonder controle frequent kan worden herhaald. Is er wel zwangerschap, dan volgt afbreking van die zwangerschap.

Gevaren en risico's van de noodpil.

• - Menstruele cyclusstoornissen

Deze cyclusstoringen maken het moeilijk om uit te maken of er al dan niet een zwangerschap is, of om het enkel gaat om uitgestelde menstruatie.

• - Gezondheidsrisico's

De nadelige nevenwerkingen zijn mogelijks: gewichtstoename, depressie, boulemie, ovariële kysten, galblaasziekten, hypertensie, buikpijn, verhoogd risico op buitenbaarmoederlijke zwangerschap en heel zelden is er een geval van overlijden

• - Bevorderen van promiscuïteit, AIDS en andere SOA's

Tieners die vrije toegang krijgen tot MAP's vertonen een promiscuër gedrag, lopen meer SOA's op (Seksueel Overdraagbare Aandoeningen) en ondergaan meer abortus

• - Bevorderen van seksueel geweld

Het vrij verkrijgen van de noodpil zonder voorschrift betekent ook meer slachtoffers van seksueel geweld.

• - Onverantwoord experimenteren op vrouwen en jonge meisjes,

Van veiligheid op lange termijn is niets gekend en bestaat geen enkele studie. Effect op borstkanker? (contraceptieve pil en abortus verhogen het risico!), frequentie van buitenbaarmoederlijke zwangerschap?; veiligheid van zwangere vrouwen en foetussen blootgesteld aan noodpillen?, gebruik als enige vorm van contraceptie?, wijziging in aantal SOA/Aids of geïnduceerde abortusgevallen?, patronen van gebruik/misbruik bij adolescenten, veiligheid specifiek bij adolescenten?; interacties met geneesmiddelen?

•- Ondermijnen van ouderlijk gezag en inzicht: Ontwijken van de ouderlijke toestemming/betrokkenheid:  MAP-gebruik kan door hun kinderen aan de ouders te verborgen gehouden worden.

• - Sociale verwaarlozing van vrouwen, slachtoffers van seksueel geweld

Emotionele begeleiding, fysisch onderzoek en geestelijke steun zijn complex en noodzakelijk, doch ontbreken bij MAP toediening.

• - Verlaagde drempel voor weigeren van seksuele druk

Talrijke studies tonen aan dat adolescenten vaak bezwijken aan de druk voor seksuele betrekkingen tegen hun eigen wil. Het voorhanden zijn van een noodpil heeft deze druk opgedreven.

• - Snelle toename van de verspreiding van AIDS en andere SOA's bij adolescenten

Meisjes en jonge vrouwen worden gemiddeld 10 jaar vroeger besmet door het AIDS-virus dan jonge mannen. In de VS ontstaan jaarlijks 30% van de nieuwe HIV-besmettingen bij vrouwen. De helft van de nieuwe HIV gevallen ontstaan bij jongeren onder de 25 jaar, waarvan de helft vrouwen. De noodpil beschermt niet tegen HIV/SOA's;             

Chlamydia is de meest frekwente SOA die bij voorkeur seksueel actieve adolescenten en jongeren aantast. Adolescenten lopen het hoogste risico voor chlamydia, omdat zij meer seksuele risico's lopen, meerdere partners hebben en biologisch wellicht meer vatbaar zijn.

 

Alle onderstaande getuigenissen zijn authentiek en in alle eenvoud neergeschreven.

De opgenomen namen zijn initialen of fictief gekozen.

Stefanie...

Ik ben Stefanie, 24 jaar oud en ben de moeder van Luna, nu 9 maand oud.Ik ben het 2e kind van een gezin van 9 en ik heb altijd graag voor mijn broers en zussen gezorgd. Maar er waren thuis veel problemen en ik ben alleen gaan wonen vóór mijn 18 jaar. Twee jaar later heb ik H. ontmoet en zijn we gaan samen wonen. Onze relatie ging een tijd goed, maar toen begonnen er weer moeilijkheden te komen, we gingen uit elkaar, begonnen weer opnieuw … het ging echt op en af; maar ik zag H. heel graag en wilde hem absoluut niet kwijt. Uiteindelijk besloten we nog eenmaal samen op vakantie te gaan en dan “verder” te zien . Maar H. maakte er geen geheim van dat hij de relatie eigenlijk wou beëindigen. Tijdens die vakantie vergat ik 1 dag mijn pil, en ja … ik was zwanger. H. had mij altijd gezegd dat hij geen kinderen wilde, hij was daar absoluut nog niet aan toe. Maar zelf verlangde ik heel erg naar een kind. Wat nu …? H. was heel kwaad op mij en wilde dat ik een abortus liet doen. Ook zijn ouders wilden dat. Hij kwam veel naar mijn appartement om op mij in te praten . Hij oefende constant druk uit. Zelf wist ik al vanaf de eerste dag 100 % zeker dat ik dat kind wilde houden. Maar ik zag H. ook heel graag en wilde hem nog altijd niet kwijt. Daarom zei ik niet tegen hem dat ik geen abortus wilde maar gaf de indruk toe te geven. Hij regelde afspraken met het abortuscentrum, maar ik stelde altijd weer uit, met allerlei smoesjes. Tot het te laat was voor een abortus in België. Dan naar Nederland. Het was hetzelfde liedje: ik werkte zogezegd mee, maar bleef me passief verzetten.We gingen zelfs naar Engeland, waar een zwangerschapsafbreking mogelijk is tot 6 maand. De dokters daar merkten wel dat ik het niet echt wilde, en zo werd de ingreep telkens uitgesteld. Uiteindelijk was er “de laatste kans”, de laatste dag dat een abortus nog kon. Ik herinner me heel levendig dat ik op de onderzoekstafel lag. De dokter onderzocht mij en zei :”Sorry, het kind is iets te groot, een abortus is niet meer mogelijk …” De opluchting die ik toen voelde …Ik was gelukkig, nu zou de druk eindelijk ophouden. Maar waar ik zo bang voor was geweest, gebeurde. H. vertrok en verbrak alle contact. Het was een moeilijke tijd, de laatste maanden van de zwangerschap .. In augustus vorig jaar ben ik bevallen, alleen … Na 3 weken nam H. terug contact op: hij wou zijn dochter zien. Sindsdien komt hij regelmatig langs om haar te zien. Maar de zorg en de verantwoordelijkheid voor Luna liggen volledig bij mij. En dat is niet gemakkelijk. Ik probeer er het beste van te maken en als ik Luna zie, dan weet ik dat ik goed gekozen heb.

Stefanie (opgenomen uit het tijdschrift van 'Levensadem')

 

Jessica....een tienermoeder

Zwanger, toen ik het wist, was ik niet direct in paniek, maar dacht wel aan abortus. De zaken stonden er nu een maal niet zo rooskleurig voor. Mijn vriend was net opgepakt en moest een gevangenisstraf van twee jaar uitzitten. We woonden samen en hadden maar één kamer tot onze beschikking. Met mijn dokter heb ik wel over abortus gepraat, maar eigenlijk alleen door de omstandigheden waarin ik verzeild was geraakt. Ik wilde op zich heel graag een kind. Hoewel ik nog maar achttien ben, voel ik me veel ouder. Van een kennis heb ik een boek geleend om te kijken wat er nu eigenlijk bij een abortus wordt weggehaald. Dat heeft me wel aan het denken gezet. Ik was al drie maanden zwanger en dan is het toch al een compleet mensje. Via het maatschappelijk werk van m'n vriend kwam ik uiteindelijk bij een goede hulpverleningsorganisatie. Na een eerste gesprek kon ik terecht voor hulpverlening. Ik heb er goed over nagedacht en kwam na een poosje tot de conclusie dat ik de baby wilde houden. De JIL-hulpverleenster heeft me heel goed over de moeilijke beginperiode heen geholpen. Bij haar kon ik echt uithuilen.
Mijn thuissituatie was ook niet makkelijk. Toen ik vijftien was, ben ik weggelopen van huis. Daarom was het voor mij een extra moeilijke stap om de beslissing te nemen dat ik het kind wilde houden. Ik heb thuis nu niet bepaald het goede voorbeeld gehad. Van te voren had ik eigenlijk niet zo goed bedacht wat het zou zijn om een kind te hebben en het (voorlopig in ieder geval) alleen op te voeden. De hulpverleenster heeft me erop gewezen dat de eerste paar maanden na de geboorte best moeilijk zouden kunnen worden. Hierdoor werd ik wel aan het denken gezet. Een baby is tenslotte niet alleen rozengeur en manenschijn.
Op een gegeven moment heb ik mijn ouders van de zwangerschap verteld. Ik was heel verbaasd hoe ze reageerden. Ik had verwacht dat zij heel kwaad op mij zouden zijn, maar ze waren blij. Het is hun eerste kleinkind en ze vinden het fantastisch, al is het op hun manier. Ze kopen wel rare dingetjes voor haar, maar ik neem het ze niet kwalijk. Ik ben in het ziekenhuis bevallen. M'n vriend mocht er gelukkig bij zijn en vindt het jammer dat hij haar zo weinig ziet. Ik neem wel heel veel dingen op met de video, zodat mijn vriend toch ook iets van haar ontwikkelingen kan volgen. Want nieuwe belevenissen zoals kruipen, lopen en praten, mist hij allemaal. Tot nu toe gaat het heel goed met de verzorging van Sanne. Het gaat eigenlijk allemaal vanzelf. Op de raadpleging weten ze ook wel het een en ander van onze situatie af. Ze geven me daar echt het gevoel dat ik het goed doe. Ik vraag ook van alles aan hen, soms de zotste dingen. Ze laten me merken dat een jong meisje ook een kind kan verzorgen en opvoeden.
Natuurlijk ben ik wel eens onzeker en denk ik: zou ik het wel goed doen? Ik kan nu gaan meedoen met een gespreksgroep voor alleenstaande (jonge) moeders. Dat lijkt mij wel tof.
Door de geboorte van zo'n klein mensje, staat je wereld wel op z'n kop. Toch kan ik niet zeggen dat ik in een gat ben gevallen of tegen de muren opvlieg van eenzaamheid. Ik wil Sanne nu nog niet bij een babysit laten, dus ga ik gewoon niet uit als ik haar niet mee kan nemen. Ze staat echt bij mij vooraan. Mijn vriendinnen noemen me wel eens oud wijf. Maar ik mis dat uitgaan niet eens. Als ik mijn dochter op een gegeven moment bij een babysit achterlaat, zou dat een ouder iemand moeten zijn die zelf kinderen heeft. Daar kan ik misschien ook nog wat van leren. Ik zonder me niet af van de buitenwereld. Ik ga heel veel met Sanne op stap. Het is volgens mij belangrijk kleine uitstapjes met een kind te maken. Dat vindt ze gewoon tof. Nu besef ik ook heel goed dat ik dit kind nooit had gehad als ik een abortus had laten plegen. En ik geniet juist elk moment van haar.
Als Sanne een jaar of anderhalf is, wil ik weer gaan werken. Dan heb ik het liefst een parttime job. Wat het is maakt me niet uit. Ik wil graag onder de mensen blijven. Financieel kan ik me prima redden. Ik heb ruim 800 euro per maand en daarbij woon ik in een goedkoop appartement. Ik hou nog wat geld over. M'n dochtertje heeft ook een spaarrekening waarop elke maand automatisch vijftig euro wordt gestort. Ik heb genoeg geld om ook toffe kleertjes voor haar te kopen. Mijn vriend probeer ik bij alles te betrekken. Ik vertel hem honderduit over alle gebeurtenissen. Zo blijft hij ook op de hoogte. Hij vindt het nog steeds heel leuk dat we een kind hebben, maar vindt het heel moeilijk dat ik mijn verhaal niet bij hem kwijt kan. Hoe het straks verder moet tussen mijn vriend en mij? Ik denk nog steeds heel positief. Als hij vrij komt, gaat hij hier wonen. Hoe het dan tussen ons gaat, dat is nog afwachten. Maar als het moet, red ik het ook alleen met ons kind.

Veel liefs, Jessica

 

S. en Marc...

Marc en ik zijn 39 jaar wanneer we beslissen ons gezin uit te breiden. Wij hebben dan al 2 dochters van 14 en 10. In april 2002 vernemen we het goede nieuws. De geboorte is voorzien voor begin december. Wij zijn heel gelukkig, en vooral ongeduldig … het lijkt zolang te duren voor de 2 grote zussen … De eerste maanden gaat alles tamelijk goed. Ik ga heel regelmatig naar de dokter, met nogal korte tussenpozen gezien mijn “risico-leeftijd”.
We zijn intussen 17 mei 2002. Ik ben nog geen 12 weken zwanger en onderga al een derde echografie. Het is dan dat de dingen een andere wending nemen. Inderdaad, de foetus vertoont een verontrustende “heldere plek aan de nek”. Zijn nek is heel dik. Hij ziet eruit alsof hij een bochel heeft. De dokter ziet er zelf ongerust uit, maar probeert toch mij gerust te stellen: “Het kan weggaan in de loop van de volgende weken”. Ik keer terug naar de wachtzaal, want ik heb ook nog een afspraak met de gynaecoloog. Het uur van mijn afspraak is al lang gepasseerd … ik voel me verloren en overgeleverd aan mijn verdriet.
Eindelijk kan ik bij de gynaecoloog binnen. “Ik heb u met opzet laten wachten tot de laatste patiënt weg was. Zo heb ik alle tijd om op uw vragen te antwoorden.” Het belangrijkste in mijn ogen was te weten welke de risico’s waren voor de baby. Het zijn er vele: ofwel zou hij sterven bij de geboorte, ofwel draaide de zwangerschap uit op een miskraam, ofwel waren er risico’s op misvormingen van een belangrijk orgaan (hart, longen…).

Marc en ik hadden er lang over gepraat, nog voor de conceptie; als er een mogelijk risico op handicap was, wilden we dit “geschenk” niet aan onze 2 dochters geven.
Mijn beslissing is dus helder en duidelijk: ik wil de zwangerschap afbreken. Ik maak mijn verlangen kenbaar aan de dokter, die natuurlijk weigert zolang ik er niet eerst met mijn man over gepraat heb. En vooral vertelt hij mij dat er nog altijd 5% kans is dat de baby gezond is. Hij voegt er zelfs aan toe:”Ik heb tijdens mijn carrière een geval gekend waar het kind volledig gezond was!”
Volledige mist!! En als ik nu eens één van die 5% was? Om elk risico op een genetisch probleem te elimineren, zou een chorionvlokkentest moeten gebeuren. Door een punctie worden cellen van de placenta weggenomen, vermits ik nog niet genoeg vruchtwater heb. Het onderzoek is pijnloos, zeggen ze mij. De plaats waar geprikt wordt, wordt verdoofd.
Maar dit onderzoek geeft ook een risico op miskraam.

Mijn gynaecoloog maakt een afspraak voor mij: 21 mei 2002, op 12 weken zwangerschap. We moeten 4 dagen wachten, terwijl wij ons afvragen wat we gaan doen. Het kind houden? Abortus? Het wordt een obsessie. Ik slaap niet meer en onbewust doe ik alles om hem te verliezen. Ik werk heel hard, eet bijna niets … NEEN, ik ben niet meer gelukkig en ik wil zo niet voort. Maar diep in mij is er een klein beetje hoop: als er ondanks alles toch niets was … Toch wil ik geen enkel risico nemen, ik beslis een abortus te laten doen. We vertellen onze dochters, zonder in detail te treden, dat de zwangerschap slecht evolueert, en dat er veel kans is op een miskraam. Iedereen is bedroefd, maar de oudste neemt me in haar armen en zegt:”Weet je mama, de laatste keer dat ik met papa naar de kerk ging, heb ik een sticker genomen met een tekening van een zwangere vrouw. Er staat ook een telefoonnummer op waar je mag naar bellen in geval van problemen”. Het blijkt om Levensadem te gaan. Het is zondag, en op de koop toe is het ’s anderendaags een vrije dag. Ik kan nu toch niet telefoneren! En morgen ook niet! Maar dinsdag heb ik al een afspraak voor het onderzoek, en daar wil ik niet naartoe. Levensadem helpt vrouwen met problemen tijdens de zwangerschap. En ik heb zo een nood aan iemand die luistert en raad geeft. Ik beslis dus toch te bellen. Ik krijg contact, ik praat, ik vertel, ik vertel. En men luistert, men luistert. En men geeft me ook raad, toont me de weg, bemoedigt me, troost me. Ja, ik moet het onderzoek laten doen, al is het maar om elke vrees voor een genetische afwijking en dus voor grote handicap te kunnen bannen. Het is ook nodig om ons gerust te stellen in onze keuze. Dinsdagmorgen zijn we vroeg in het ziekenhuis. We hebben afspraak om 10 uur. Er zijn nog andere toekomstige moeders aanwezig. Ik ben erg ongerust en Marc ook. Ik ben bang, heel bang. Het is raar: mensen die lang na mij zijn toegekomen mogen allemaal vóór mij binnen. Het is al na 11 uur en ik wacht nog altijd. Ik ga eens horen, en het blijkt dat ik niet ben ingeschreven voor dat onderzoek! Men probeert mijn gynaecoloog op te bellen, zonder resultaat. “U zult een nieuwe afspraak moeten maken en terugkomen”, zeggen ze. Maar ik ben binnenkort over de grens van de 12 weken om de abortus te kunnen laten doen!!
Oef, men wil me er nog bij nemen op het einde van de voormiddag. Doodzenuwachtig kom ik binnen voor het onderzoek. Ik stel nog een heleboel vragen en op de echografie lijkt de nek nog meer gezwollen te zijn.
Ik krijg een kleine pijnstillende injectie bedoeld om niets te voelen van de punctie. Maar te vlug daarna begint men al met de punctie. De pijn is verschrikkelijk. Ik heb de indruk levend gevild te worden. Het ging toch niet pijnlijk zijn? Waarom werkt de verdoving niet? Het onderzoek is eindelijk afgelopen en ik mag wat gaan bekomen in een klein zaaltje. De dokter genetica komt langs en stelt ons een hoop vragen i.v.m. onze familie. Ik heb veel pijn en vraag haar of dat normaal is.
- “Maar ja, over een uur zal het beter gaan” zegt ze. Ik mag zelfs naar huis.
- “En het resultaat? Mag ik u opbellen?”
- “Neen, ik zal u opbellen, vrijdag op het werk” Haar toon is nogal autoritair, ik zeg niets meer. Maar de pijn blijft duren. Uiteindelijk gaat het pas ’s anderendaags beter.
Opnieuw zijn het lange dagen, eindelijk is het vrijdag. De voormiddag gaat voorbij zonder nieuws. Het is nu al 14 uur en ik weet nog altijd niets. Ik beslis zelf te bellen. De dokter is al weg en de gynaecoloog is in de verloskamer. Ik bel later opnieuw. Maar dan is de gynaecoloog met zijn consultaties bezig. Hij zal me terugbellen.
Om 15.30 uur houd ik het niet meer uit en bel ik terug. Een andere dokter neemt op en ik vertel hem dat het dringend wordt, en dat ze niet het recht hebben me zo te laten, dat ik wil weten wat er gaande is. De persoon aan de andere kant van de lijn begrijpt me (eindelijk!) en doet alles om mij in contact te brengen met mijn dokter. Eindelijk krijg ik zijn assistente aan de lijn die me uiteindelijk vertelt dat de eerste resultaten geen enkele afwijking laten zien i.v.m. de mogelijke handicaps. Ik voel mij gerustgesteld, tijdelijk – want hoe moet je dan die verdikking aan de nek verklaren?
De assistente kan hier niet op antwoorden, en verbindt me eindelijk met de dokter. Hij raadt me aan een afspraak te maken om er rustig over te kunnen spreken. Ik krijg zelfs voorrang, want mijn zwangerschap wordt nu beschouwd als één met verhoogd risico. Er zijn meer onderzoeken nodig, meer tests, wachten op een vruchtwaterpunctie … Ik begrijp er niets van … als de genetische resultaten goed zijn, waarom dan … Ik neem opnieuw contact op met Levensadem. Ik voel me meer dan ooit verloren. We beslissen elkaar eens te ontmoeten. Inderdaad, de houding van het ziekenhuis en van het medische korps is niet erg menselijk. Ik ben geen persoon meer, men onderzoekt me niet meer omwille van de zwangerschap maar om mijn “klinisch geval”. Ik voel mij meer en meer een proefkonijn. En geen enkele dokter lijkt zich ook maar iets aan te trekken van wat ik voel. Om die reden raadt Levensadem mij aan om niet alleen terug moed te vatten en opnieuw te hopen, maar vooral om advies te vragen aan een andere dokter.
Levensadem zorgt niet alleen voor bijkomende inlichtingen over mijn geval om klaarder te zien in de situatie, maar vraagt ook aan de dokter om ons zo snel mogelijk te ontvangen.
Hoe meer dagen er voorbijgaan, hoe meer ik mij hecht aan dat kleine wezentje in mij, dat evenveel moet afzien als ik .

Ik wil het mezelf nog niet toegeven, maar ik wil dat hij leeft, meisje of jongen … maakt niet uit. Ik wil dat het leeft. De afspraak is gemaakt en het eerste contact met mijn “nieuwe dokter” is heel hartelijk. Eindelijk een dokter die naar mij luistert. We spreken over mij, de baby, over de vader, de zussen, mijn zorgen en verdriet …
De dokter onderzoekt me, weegt me en doet daarna een echografie. Dat is raar, dokter, ik zie geen hartje meer kloppen ….
De dokter heeft het onderzoek beëindigd, neemt enkele foto’s, ik wacht stil de diagnose af.
En het is droevig nieuws: jammer genoeg is het hartje gestopt met kloppen. En waarschijnlijk al 2 of 3 dagen geleden … We zijn eind mei 2002.
Mijn nieuwe dokter, Levensadem, Marc en onze dochters geven mij veel steun, maar ik heb het toch heel moeilijk. Zelfs al heb ik geen beslissing moeten nemen, zelfs al heeft de natuur voor mij beslist … het gevoel mislukt te zijn, het niet te hebben aangekund, blijft. Ik verneem eveneens dat in het ziekenhuis waar ik eerst geweest was, de uitkomst al van in het begin gekend was, maar dat “de machines moesten verder draaien”. Eigenlijk had mijn kind een afwijking die onherroepelijk dodelijk was en volledig zichtbaar op de echografie. Al die puncties die zo pijnlijk waren voor mij waren absoluut niet nodig, de vruchtwaterpunctie die men mij had aangeraden ook niet.
Er was ook het gevoel een kind verloren te hebben, het gevoel van een mislukking. Wij hebben vernomen dat het een meisje was. We hebben haar Elise genoemd en denken dikwijls aan haar.
Intussen zijn we 4 maand verder en het leven heeft weer zijn gewone loop hervat. We hebben nogal vlug besloten opnieuw te proberen zwanger te worden, en eind oktober hebben we het nieuws gekregen: ik ben opnieuw in verwachting.
Maar deze keer weet ik: wat er ook gebeurt, ik zal me niet meer slecht omringd voelen.
Nogmaals dank aan mijn nieuwe gynaecoloog, aan Levensadem en aan mijn gezinnetje . Zonder hen zou ik niet zo snel de helling terug zijn opgeklommen. S. (opgenomen uit het tijdschrift van 'Levensadem')

 

 

Ben...

De menstruatieperiode laat op zich wachten. Eerst maken we ons zorgen. Dan doen we een zwangerschapstest en er verschijnen twee streepjes. Dit hadden we echt niet gepland, noch gewild. Wat nu? Eerst barstten we beiden in tranen uit. We wisten heel goed wat dit betekende: een grote bedreiging voor onze relatie. We hadden er meermaals over gesproken, maar nooit waren we tot een compromis gekomen. Els wist heel goed dat ze nooit abortus zou kunnen doen. Ik wist heel goed dat ik niet alleen niet klaar ben voor een kind, maar dat het praktisch gewoon onmogelijk is: beiden hadden we geen werk, geen geld, geen vaste woonst. We waren net terug van een lang verblijf in het buitenland en wisten totaal niet wat met ons leven aan te vangen. Telkens als we hadden gesproken over wat we zouden doen als de voorbehoedsmiddelen hun werk niet deden, kwamen we er niet uit. Nu dat het feit zich in de realiteit voordeed, wist ik al dat dit het begin was van een lange lijdensweg. De eerste dagen nadat de twee streepjes verschenen, waren een nachtmerrie. De eerste dag leek dat naar buiten toe niet, maar innerlijk was die dat wel. Els dacht dat ik het kind wel zou accepteren nu het er was, terwijl ik dacht dat ik haar wel overtuigd zou krijgen voor abortus. We waren poeslief en voelden ons heel dicht bij elkaar en blij. De eerste slapeloze nacht bracht hier verandering in, vooral wanneer geen van onze veronderstellingen slaagkans scheen te hebben. Veel tranen, woede, hulpeloosheid, zielig doen en zelfs gedachten aan zelfmoord. We waren nog geen jaar samen, maar we waren zeker dat we zielsveel van elkaar hielden. Maar een kind kon er nu voor mij onmogelijk bij. Els had dit ook niet gewild, maar nu ze zwanger was voelde ze dat het haar taak was om voor het kind te zorgen. Om de beurt probeerden we urenlang elkaar te overtuigen, te manipuleren op allerlei manieren om toch maar onze zin te krijgen. We leefden als op een bom en toch konden we elkaar niet loslaten. En dan, toen de ruzies echt niet te houden werden, vijf dagen later, vertrok Els naar haar ouders in het buitenland. Deze beslissing was voor mij nogmaals een reden om het erger op te vatten.

Mijn ouders waren toen ook in het buitenland, en via de telefoon zag ik het niet goed zitten om met hen te praten. Wat raadden mijn vrienden aan? Ze steunden me in wat ik voelde dat goed was, maar een uitgesproken beslissing kon niemand uiten. Maar best ook, want ik was de enige die over mijn leven kon beslissen. Nog zo’n verantwoordelijkheid waar ik moeite mee had. Langs een kant voelde ik dat ik met Els mijn leven wou doorbrengen en er later best kinderen mee wou, maar langs de andere kant was dit echt niet het goede moment om een kind een thuis te geven. Waarom? Geen geld, geen werk, emotioneel voelde ik me niet sterk genoeg en een hoop angst. Angst voor het onbekende, dat ik de verantwoordelijkheid niet aankon. Wat als we toch niet bij elkaar zouden passen? Moeten we nu trouwen? Zou ik alleen of met iemand anders verder kunnen leven met de gedachte dat er een kind van mij op de wereld rondloopt waar ik geen contact mee wil? Allemaal gedachten die in mijn hoofd rondspookten.

Iets dat me veel op weg heeft geholpen was een gesprek bij Levensadem. Wat ik ervan heb onthouden is dat ik niet op zoek moest gaan naar geluk, maar naar rust in mijn hart. Met rust in mijn hart, zou geluk vanzelf komen. Het was niet echt voor me duidelijk wat rust in mijn hart zou geven, maar alleszins zonder Els leven, en vooral met de gedachte dat er een kind van mij leeft zonder dat ik ernaar omkijk, dat leek me het ergste. Daarom koos ik het andere: ik ging naar Els toe.

Terug dicht bij haar voelde ik me al iets minder verscheurd, maar er lagen nog heel wat zware zaken op mijn lever. De dagen gingen traag voorbij en waren moeilijk. We maakten veel ruzie, maar er was een ding zeker: dat we het samen wel een kans wilden geven. Els nam wat afstand van me, ik gedroeg me killer en moeilijker als anders, maar we kwamen de dagen samen door. We praatten veel en zochten een appartement om in te leven. Werk zou Els als zwangere vrouw niet meer vinden, gezien ze een vreemdeling in België was. Dit maakte het er niet makkelijk op. We maakten ons zorgen hoe we al de babyspullen zouden bekostigen.

De weken gingen voorbij en stap per stap leerde ik de gedachte van een kind te hebben toe te laten. In vrouwen leeft een kind al vanaf de conceptie, ik zag noch voelde er als man niet veel van. Maar de buik groeide samen met de rust in mijn hart. Echt gelukkig was ik niet, maar rustiger op die manier dan dat ik me zou isoleren van haar. Spontaan begon ik meer zorg voor haar te dragen, maar regelmatig had ik nog woedeaanvallen omwille van de niet-aanvaarde verandering in mijn leven die ik niet had gewild.

Een keerpunt was de bevalling, denk ik. Ik was erbij. Het moment dat de baby eruit kwam, voelde ik een enorme stoot van adrenaline. Ik voelde me in euforie, dat zo’n wonder via ons was ontstaan. Ik was zelf verbaasd van mijn reactie, maar het kwam vanzelf. Ik dacht dat ik met weerzin of woede naar de baby zou kijken, maar dat was niet mogelijk. Zijn ogen, gezicht en tederheid ontwapenden mij.

De eerste weken waren echt zwaar. Els was zeer moe en uitgeput van de zware bevalling en de borstvoeding. Als ik naar het litteken van de keizersnede keek of eraan dacht dat haar borsten misvormd zouden worden van de borstvoeding, voelde ik soms twijfels of ik dit allemaal wel aankon. Zo veel veranderingen ineens! Tom, ons kindje, zorgde voor veel slapeloze nachten wat het er niet makkelijker op maakte. Soms voelde ik me jaloers dat Els hem zo veel aandacht gaf. Zelden had ze mij zo veel aandacht en geduld geschonken. Dit alles, gezien het feit dat ik geen kind had gewild, was niet makkelijk te verdragen. Maar ik bleef volhouden met moeite doen, en Els deed moeite om mijn opstandige gevoelens te verdragen.

Leven met een baby die enkel slaapt, eet en huilt is niet makkelijk, maar ik engageerde me met plezier in het helpen: badje geven, voeden met de fles en wandelen. Langdurig gehuil ’s nachts begon minder en minder op mijn zenuwen te werken. Vooral na drie maand, toen Tom steeds meer contact met mensen begon te hebben: de eerste glimlachen op iets dat je zegt, handje pakken en knuffelen. Dan begon ik iets van vaderschap te voelen. Ik voelde me erkend als ouder, als dichte persoon voor hem, en dat maakte veel: het contact was vanaf nu duidelijk wederzijds. Mijn woedeopwellingen kwamen met kleinere regelmaat terug. Ik begon de voordelen van het hebben van een baby duidelijk te merken, en vooral de eenheid met een nieuwe mens op aarde te voelen. De financiële problemen geraakten opgelost. We moesten eigenlijk zo goed als niets aankopen: alles kregen we van familie en vrienden. Blijkbaar heb je ook niet echt zo veel nodig voor een baby als ik dacht. En luiers zijn al bij al ook niet zo duur, vooral als je bedenkt dat je wat kraamgeld, kindergeld en belastingsvoordeel krijgt. Je denkt misschien wat een verschrikkelijke dingen om bij een nieuw leven aan te denken, maar bij mij was dit het geval en wellicht gebeurt dit veel vaker dan we denken. Alleen wordt er zelden over gesproken.

Nu is Tom bijna een jaar en het is echt super! De rust is in mijn hart teruggekeerd, en ik voel me gelukkig in ons nieuw gezin. Els haar borsten zijn net zo mooi als vroeger en het litteken van de keizersnede valt echt goed mee. Ik had me hierover onnodig zorgen gemaakt. Ja, we zijn ook getrouwd voor de wet en voor de kerk zullen we trouwen nadat we verloofd zijn. De woedeaanvallen omwille van het niet-accepteren van de werkelijkheid zijn zeer zeldzaam nu. Mijn relatie met Els geeft me veel voldoening in het leven. We maken regelmatig ruzie om stomme dingen, maar onze relatie zit echt perfect. We wilden samen zijn, en we werken er nog steeds elke dag aan. Blijkbaar is het waar: waar een wil is, is een weg.

Ben (opgenomen uit het tijdschrift van 'Levensadem')

 

Nick Cannon 'Can I Live'

Het echt gebeurde verhaal van de inmiddels bekende rapper Nick Cannon met zijn moeder in de abortuskliniek.

Nederlandse vertaling:

Spreken Ma
Ik weet dat het persoonlijk is
Maar het is iets wat ik moet vertellen
Toen ik deze beat maakte
was jij de enige waar ik kon aan denken, jij hoorde mijn stem

[ Vers 1 ]
Denk alleen maar, ja denk alleen maar
Wat, als je enkel jezelf kon wegknippen
Wacht, wacht juist een seconde
Laat me mijn geval bepleiten
We zijn in de late jaren '70
jij zeventienEn je hebt mij, die alles zal ruïnerenEr zijn veel engelen die op hun vleugels wachtenJe ziet me in je slaap maar je kunt je dromen niet doden300 dollar is dat de prijs van het leven?
Mama ik hou niet van deze kliniek
Hopelijk maak je de juiste keuzeen ga je niet door met het snijden van het mesMaar het is moeilijk om de juiste bocht te nemen
wanneer je op de middelbare school bentHoe je overdag moet werken en ’s avonds naar school moetvan de bus springen wanneer het gietwat wil je, ochtendmisselijkheid of rouw? [ Chorus ]
Ik zal altijd een deel van jou zijn
Vertrouw op je ziel, weet dat het altijd waar is
Als ik kon spreken zou ik je zeggen
Kan ik Leven
Kan ik LevenIk zal altijd een deel van jou zijn
Vertrouw op je ziel, weet dat het altijd waar is
Als ik kon spreken zou ik je zeggen
Kan ik Leven
Kan ik Leven
[ Vers 2 ]
Ik ben een koningskind
Vrees me nietIk zie zo de tranen vloeien, weet dus dat je me hoortWanneer ik in je buik beweeg, voel ik me benauwdwant wie weet wat mijn toekomst inhoudt De waarheid verteld, je ziel vertelder werd je zelfs niet getoond dat ik nu 2 maanden oud ben Door je kleren probeer je me te verbergen, te ontkennenNam drie maten groterJe trots liet je liegen, zeggen dat je enkel hoofdpijn hadNiet verwonderlijk dat je niet naar de diëtist gaatJe vrienden zullen je gek bekijken, maar ze zullen je bekijken, mamaEr is een leven in je, kijk naar je buikjeIk word nu de ster in een talkshowJe kunt zeggen dat hij een ster is van de echografieOnze geesten zijn nu verbonden, deuren openen zichNiets dan liefde en respect. Dank je omdat je me gehouden hebt, me laten leven… [ Chorus ]
Ik zal altijd een deel van jou zijn
Vertrouw op je Ziel, weet dat het altijd waar is
Als ik kon spreken zou ik je zeggen
Kan ik Leven
Kan ik LevenIk zal altijd een deel van jou zijn
Vertrouw op je Ziel, weet dat het altijd waar is
Als ik kon spreken zou ik je zeggen
Kan ik Leven
Kan ik Leven
[ Herhaling 2 ]

[Nick spreekt ]

Het is veredelend voor jullie allemaal Ik geef geen oordeel Ik neem geen beslissingen Ik vertel je enkel mijn verhaal Ik hou van het leven Ik hou van mijn moeder omdat ze me het leven heeft gegeven Wij moeten allemaal het leven waarderen Een sterke vrouw die een offer moest brengen Dank voor het luisteren Dank voor het luisteren Mama dank voor het luisteren

 

 

 

 

 

 

Jaren geleden heb ik een abortus ondergaan. Ik dacht toen dat het de beste oplossing was. Nog steeds heb ik er verdriet van en denk ik dan: had ik het toch maar geboren laten worden.

Een abortus doe je niet zomaar. Waarschijnlijk zat je toen in een heel moeilijke situatie.

Het is goed om na te gaan hoe je besluit destijds tot stand is gekomen. Heb je die beslissing alleen genomen, waren er anderen bij betrokken? Was het een verstandelijke beslissing en heb je je gevoel buitengesloten?

Het kan ook zijn dat je situatie veranderd is waardoor de beslissing van toen in een ander daglicht is komen te staan. Hoe dan ook neemt het niet weg dat je jaren later echt last van die abortus kunt hebben.

Probeer er met iemand over te praten uit je eigen omgeving en als dat niet lukt kan je natuurlijk altijd bij iemand van onze hulpverlening terecht.

Meer weten? Bel dan: 03 2250802 of e-mail naar Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

Ik heb een miskraam gehad en ik blijf er maar over piekeren. Wat of wie kan mij helpen?

Veel vrouwen krijgen in hun leven wel eens te maken met een miskraam. Toch is het niet voor elke vrouw hetzelfde.

Een miskraam kan veel verdriet en teleurstelling met zich meebrengen. Wanneer je bovendien weinig erkenning vindt voor het feit dat je wel je kind verloren bent, kan dat eenzaamheid en verdriet geven.

Praten helpt. Wanneer dat in eigen omgeving niet kan is er ook de mogelijkheid hierover met een van de hulpverleners van JIL te spreken.

Meer weten? Bel dan: 03 2250802 of e-mail naar Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.