|
 Nu ook afscheidsviering voor ouders van ongeboren kinderen 'Gazet van Antwerpen' 19/03/07
Jaarlijks gaat de Antwerpse bisschop Paul Van den Berghe voor in een apart soort viering, bedoeld voor mensen die een kindje hebben verloren vanwege abortus, miskraam of doodgeboorte. Nu 20 maart jongstleden had er zo'n viering plaats. "Dankzij de viering van vorig jaar ben ik in het reine gekomen met de abortus van mijn 16-jarige dochter", vertelt Myrjam uit Lier. "Twee jaar geleden was mijn dochter Nadja zwanger, gewoon als gevolg van een slippertje", aldus de moeder. "Het was een heel drama in onze familie. Een bliksemslag bij heldere hemel, zeg maar. Toch was ik bereid mijn werk op te geven en thuis te blijven om het kindje op te vangen. Zeker met de middelen waarover we nu beschikken, kan het toch geen probleem zijn om de baby te houden, dacht ik. Daar moet een mouw aan tepassen zijn." "Maar ik stond alleen met mijn standpunt. Je kunt het meisje dat niet aandoen, al zo jong moeder worden,kreeg ik te horen. Alsof ik mijn dochter haar jeugd wou afnemen." "Ook Nadja zelf dacht er zo over. Ze wou liever voortstuderen en van haar vrijheid genieten. Ik heb me bij die abortus moeten neerleggen. Ik besefte natuurlijk wel dat een geboorte haar leven grondig overhoop zou halen, maar het kon ook wel een rijkdom zijn. Hoe dan ook, eens de beslissing gevallen, ben ik er niet meer op teruggekomen." "Kunnen loslaten" Hoewel naar buitenuit het abortushoofdstuk voor Myrjam was afgesloten, bleef er van binnen toch nog iets knagen."Ik kon het gebeuren niet echt vergeten. Daarom was ik meteen geïnteresseerd toen ik hoorde dat er eens per jaar een viering is voor ouders of grootouders die een kind-in-spe hebben verloren. Het werd een hele ervaring. Je krijgt er de kans om je gevoelens te uiten en er zo mee in het reine te komen. Je kunt er een persoonlijke wens 'van je afschrijven' en in een mandje leggen. En een drijfkaarsje aansteken voor wat je (klein)kind had kunnen zijn en het in een waterbekken plaatsen. Samen met al die anderen. Je voelt je één met vele lotgenoten." "Ik had bij momenten heel veel moeite om niet in huilen uit te barsten. Na afloop had ik het intense gevoeldat ik me geen zorgen hoefde te maken, dat ik alles kon loslaten." Myrjam neemt ook haar dochter niets kwalijk. "Ik heb een hechte band met haar en ben heel blij dat ze zichgoed in haar vel voelt. Ze praat er ook niet meer over. Toch blijft er kennelijk iets van hangen. Want voor haar eindwerk op school heeft ze gekozen voor het onderwerp tienerzwangerschappen."
Veringen 'Geboren in de Eeuwigheid' gaan op geregelde tijdstippen door en info hierover vind je op www.levensadem.be
|
