|
Een zwangerschap beschermt tegen zelfmoord, terwijl een abortus het risico van zelfmoord sterk doet toenemen. Na een abortus plegen gescheiden vrouwen vaker zelfmoord dan niet-gescheiden vrouwen. Dat heeft Mika Gissler van STAKES, het Nationaal Ontwikkelings- en Onderzoekscentrum voor Welzijn en Gezondheid van de Finse overheid aangetoond. De Finse overheid houdt reeds jaren alle gezondheidsgegevens van haar burgers nauwkeurig bij. Het is dan ook een relatief kleine moeite om dwarsverbanden te leggen. Zo kon de Stakesstudie een vergelijkend onderzoek doen op basis van geboorte, abortus, ziekte en doodsoorzaak van alle Finse vrouwen. In de Stakesstudie werden 519 000 moeders vergeleken met 94 000 vrouwen die aborteerden in de periode van 1987 tot 1994. In Finland vertegenwoordigt zelfmoord 15% van alle overlijdens tijdens de vruchtbare leeftijd. Er werden 73 zelfmoorden geassocieerd met zwangerschap, wat 5,4 % van alle zelfmoorden in deze leeftijdsgroep uitmaakt. Belangrijk is de vaststelling dat vrouwen na de geboorte van een kind hun risico van zelfmoord zowat zien halveren t.o.v. het gemiddelde. Na abortus provocatus echter verzesvoudigt dit. Het feit dat abortus provocatus het risico op zelfmoord naargelang de leeftijdscategorie vier tot tien maal verhoogt tegenover een geboorte, komt meestal niet in de openbaarheid. Wat wel opvalt is het feit dat de vrouwen die hun kind behouden voor 72 % gehuwd zijn, 18 % samenwonenden, terwijl er in de abortusgroep slechts 27,7 % gehuwden en 61,9 % samenwonenden zijn. Nog duidelijker wordt het contrast bij weduwen of gescheiden vrouwen. Bij vrouwen die hun kind lieten geboren worden was 1,1 % weduwe of gescheiden tegenover 10,4 % bij de abortusgroep. Ook bij ons vertegenwoordigen in de abortusgroep niet-gehuwden, gescheidenen en weduwen, in 2004 en 2005 72,96 % van diegenen die een abortus ondergingen. En net als in de Stakesstudie vindt ook bij ons abortus in 80 % van de gevallen om "sociale redenen" plaats. Na een abortus plegen gescheiden vrouwen vaker zelfmoord dan niet-gescheiden vrouwen. Abortus kan dus zeker niet als oplossing worden aangeboden. Belangrijk is ook de vaststelling dat bij tieners het aantal zelfmoorden zowel bij de abortusgroep als bij de uitgedragen zwangerschappen toeneemt. Daar waar tienermoeders 2,8 maal meer risico van zelfmoord lopen, bedraagt dit risico bij tieners na een abortus meer dan 4,5 maal meer. Sociale redenen "oplossen" door abortus, zoals ook bij ons wordt voorgesteld, houdt een ernstige bedreiging in voor zelfmoord. Het echte antwoord op een onverwachte zwangerschap die problematisch ervaren wordt, is een goed georganiseerd sociaal vangnet, waarbij de ondersteuning van een familiaal vangnet op de eerste plaats komt. Het koesteren van het ongeboren en pasgeboren kind is zinvol als bescherming tegen het zelfdestructief gedrag van deze vrouwen. Wat tieners betreft moet in elk geval voorkomen worden dat deze op jonge leeftijd zwanger worden. De verschillende anticonceptiecampagnes hebben sinds de jaren 80 het aantal tienerzwangerschappen en -abortus enkel doen toenemen. In een degelijke preventiecampagne tegen zelfmoord, zou de meest logische weg moeten worden gevolgd en tienerseks moeten worden teruggedrongen. De cijfers tonen genoeg aan dat geen enkele anticonceptie 100 % werkt, dat ondanks alle campagnes het aantal soa toeneemt en dat de makkelijke beschikbaarheid van anticonceptiva voor jongeren eerder een uitnodiging dan een bescherming bieden. De aidsepidemie in Oeganda is enkel kunnen afnemen door jongeren terug tot seksuele onthouding te brengen. Dit werd als strategie voorgesteld in een consensustekst in het toonaangevend medisch tijdschrift ‘The Lancet' in 2004, tekst die ondertekend werd door meer dan 150 experts vanuit de hele wereld. |
