Een deel van het geld dat de Europese Unie aan ontwikkelingssamenwerking uitgeeft, wordt gebruikt voor de financiering van abortus. Dat blijkt uit onderzoek van European Dignity Watch (EDW).

 

Het financieren van abortus valt niet onder de competenties van de Europese Commissie. Dat desondanks EU-gelden bestemd voor ontwikkelingshulp gebruikt worden voor de financiering van abortus, komt doordat een deel van het geld naar organisaties vloeit die zich bezig houden met wat 'sexual and reproductive health' (seksuele en reproductieve gezondheid, SRH) genoemd wordt. SRH is een containerbegrip dat onder andere abortus omvat.

EDW heeft een rapport opgesteld waarin een en ander inzichtelijk wordt gemaakt. "Het rapport roept de vraag op of de Europese Commissie bewust gelden bestemd voor ontwikkelingshulp op deze wijze uitgeeft. Dat zou neerkomen op het bestrijden van de armen, in plaats van het bestrijden van de armoede", aldus de schrijvers van het rapport.

Dat de Europese Commissie via een omweg abortus financiert is een misbruik van belastinggeld, aangezien het financieren van abortus niet onder de competenties van de Europese Commissie valt. Het rapport werd naar buiten gebracht tijdens de Week voor het Leven die eind maart in het Europees Parlement gehouden werd en waaraan diverse politici en NGO's meewerkten.

Het rapport (Engelstalig) is te vinden op de website van European Dignity Watch.

 

Het wonder van een zwangerschap

Dim lights Embed Embed this video on your site

Love Life

Dim lights Embed Embed this video on your site

Heel bijzonder beeldmateriaal van Alexander Tsiaras

Dim lights Embed Embed this video on your site

                                 

"Deze baby, die zie ik graag"

Isabelle de Mézerac en haar man verwachten hun vijfde kindje, en reeds vanaf de derde maand van de zwangerschap doen de dokters de uitspraak dat het kindje lijdt aan trisomie 18, een fatale handicap. De ouders beslissen dat zij Emmanuel zullen begeleiden tot het einde van zijn leven.

De diagnose stond buiten kijf : het kind dat ik verwachtte zou geboren worden om te sterven. Die boodschap heeft mij gedompeld in een toestand van onvoorstelbaar lijden. Ik wist niet meer waar ik aan toe was noch wat ik doen moest. Ik bevond mij in een situatie van  grote kwetsbaarheid en was volkomen afhankelijk van wat anderen tot mij zegden. De pijn was zo intens dat ik er mij alleen maar wou van verlossen. De enige uitweg die mij medisch werd voorgelegd was een zwangerschapsafbreking. Dit antwoord vergrootte mijn pijn nog. De dokter was echter wel zo eerlijk eraan toe te voegen : "Ik verwittig u wel dat de meeste koppels zo’n zwangerschapsafbreking maar moeilijk kunnen verwerken."  Het was zo ondraaglijk dat ik tot mijzelf zei: “Neen, ik moet iets anders bedenken, ik weet niet wat, maar misschien....”

Langzaamaan kiemde in mijn hart een andere beslissing. Het flitste soms als een bliksem in mijn hoofd: als ik iets dergelijks zou meemaken bij een van mijn andere kinderen, bij voorbeeld onder de vorm van een acute leukemie, wat zou ik dan doen ? Zonder enige twijfel zou ik het tot op het einde bijstaan, en zou ik van alle tijd die rest gebruik maken om samen te leven en om met elkaar over alles te praten en mekaar te leren kennen. In het diepste van mijn ziel leed ik zeer onder de ontdekking van de ziekte van mijn kind, maar ik wou mij niet overhaast in zijn dood storten. Welnu, waarom die dan anticiperen ?

De liefde heeft een deur geopend

Al deze gedachten doken regelmatig weer op en brachten ons tot de beslissing ‘s anderendaags bij de dokter: "Ik wil mijn zwangerschap voortzetten". Maar ik wist niet of het mogelijk was... Voor mijn man was het dat zeker niet. En toch! De dokter stelde mij onmiddellijk voor mij op te volgen gedurende het verder verloop van de zwangerschap. Zijn houding was zeer respectvol. Met grote menselijke bekommernis heeft hij ons in onze beslissing begeleid. Dat heeft een grote impact op mij gehad, vooral omdat ik terug gewoon als een zwangere vrouw beschouwd werd, wat mij rustig maakte. Eens wij beiden samen de beslissing hadden genomen, heeft mijn man mij volledig gesteund. Op zijn werk dacht hij er niet meer aan: hij was in het leven verdiept. Ik echter kon geen ogenblik abstractie maken van wat ik beleefde: ik droeg die baby. Op zekere dag vroeg ik mijn man: "Lijd jij hieronder?"  Hij antwoordde : "Ik lijd telkens ik je zie."

Wij hebben dezelfde pijn geleden, met dezelfde intensiteit, hoewel dat zich op verschillende wijze uitte. Het is heel moeilijk dat als koppel te beleven. Mijn man leed, maar op een heel andere manier, die ik moeilijk kon doorgronden.

Sommigen verweten mij : "Besef je wel welk groot verdriet je je kinderen oplegt ?" . Maar, ik ben het niet die dit verdriet heeft veroorzaakt, dit heeft zich opgedrongen zowel aan ons als aan onze kinderen. Wij hebben dit lijden niet gewild maar misschien kunnen we dit op een andere manier beleven dan men het ons nu voorstelt. Ook de dokters hebben mij geen nutteloos lijden opgedrongen, het is ook aan hen opgedrongen. Zij volgen liever baby's op die goed gezond zijn. Een dergelijke diagnose meedelen is ook voor hen een zeer pijnlijke zaak.

"Het is omdat je katholiek bent dat je dit doet" heeft men mij gezegd. Daar heb ik me kwaad over gemaakt: "Neen ! U hebt het niet begrepen. Deze baby, die zie ik graag."

Sereniteit en droefheid

Ik heb mij altijd sereen gevoeld én bedroefd tegelijk. Leven en dood waren gemengd in één proces: een leven waarin de dood de lijkwade reeds was beginnen naaien.  Het was dus ingewikkeld, psychologisch zwaar om dragen, een situatie die men niet alleen kan doorleven. Een beslissing om de zwangerschap onder die omstandigheden voort te zetten, kan men niet maken zonder gepaste begeleiding en een dokter die u begrijpt en u met medeleven en zachtheid ontvangt.

Ik heb de draad van mijn leven weer opgenomen met al zijn activiteiten. Dat was belangrijk. Maar het was een zeer speciale zwangerschap. Ik moest ze met veel intensiteit beleven. Ik moest zeer sterk investeren in de tijd die mij gegeven was omdat het zijn levenstijd was. Het was essentieel herinneringen aan hem op te bouwen, en om te genieten van de ogenblikken van rust en blijdschap die we samen zouden beleven, want die zijn er geweest. Ik heb mij twee kleine levensregeltjes opgelegd: leven van dag tot dag en niet denken aan wat zou gebeuren op het ogenblik van zijn geboorte. Die geboorte heeft in alle sereniteit in bijzijn van de kinderen plaats gevonden. Het was een tijd van zeer diepe vrede die familiaal werd beleefd. Emmanuel heeft maar 1 uur en 20 minuten geleefd. Hij is in mijn  armen gestorven.

Alles is volbracht

Men is nooit klaar om zijn kind te zien sterven. Het is een zeer zware beproeving, maar uiteindelijk kreeg ik in mijn hart het gevoel van voltooiing en vervulling, en dat gevoel was het enige dat mij kon troosten. Het gevoel dat ik voor hem tot het uiterste was gegaan, tot het uiterste van mijn leven als moeder voor hem. Ik had hem alles gegeven en ook hij had mij alles gegeven. Emmanuel zal ik mijn  leven lang missen. Maar zo heb ik een intensiteit van liefde ontdekt die ik niet kende. Ook ik ben tot het uiterste van mijzelf gegaan.

Spiritueel was dit een zeer grote beproeving. Ik stond aan de voet van het kruis, maar ook aan de voet van mijn geloof. "Aanvaard ik te geloven ?" Ik heb ook gehoord : "Ha, maar je hebt een klein engeltje in de hemel, dat is prachtig." Neen, dat is niet prachtig, het is uiterst droevig. Daarbij, het is geen engeltje, het is een kind. Er is vooral geen nood aan valse spiritualiteit bij zulke beproevingen.

Ik hou van de meevoelende woorden van Jezus. Het doet mij genoegen dat ook Hij weende bij de dood van Lazarus. Ik heb veel geweend, en drie jaar later ween ik nog. Hij heeft ook mijn droefheid van moeder begrepen, Zijn woorden blijven mij troosten.

Isabelle de Mézerac.

(vertaald uit Ombres et Lumière, n° hors-série, okt.2006)

 

 

"Ons leven is niet om zeep en niet absurd"

Bij de baby van een jong koppel komen de medici tot de diagnose mucoviscidose, een zeldzame, erge en ongeneeslijke genetische ziekte. Twee jaar later bezinnen de ouders zich weer over de vragen van toen: hoe zulke vreselijke ramp overleven ? Hoe het kind verwelkomen ?

Dadelijk na de mededeling van de diagnose, stortte Romain, mijn man, zich op het internet. Maar wat hij daar las, dompelde hem onder in wanhoop: het beeld van een kinderleven, overweldigd door ziekte en nog verzwaard door de dwingende dagelijkse zorgen, het portret van ouders die uitgeput raken door deze permanente strijd. En ik, ik was gebroken en weende heel de tijd. Ik kon de gedachte niet verdragen een kind te dragen dat ik misschien zou moeten begraven. Ik had de indruk de dood in mij te dragen, en die zwangerschap had in mijn ogen geen zin meer. Wij waren, de één zowel als de ander, ontsteld, ontroostbaar, aan elkaar gekluisterd omdat deze ziekte onze baby die uit onze liefde was geboren, trof.  Maar elk van ons was te zeer ingestort om de ander te helpen.

Onze omgeving

Zeer vroeg hebben we beslist het te vertellen aan onze families en vrienden. Voor Romain was dit evident. Van mijn kant voelde ik wel dat dit de meest natuurlijke stap was en de enige constructieve. Maar ik had schrik mijn ouders te veel pijn te bezorgen: het was hun eerste kleinkind! Ik had schrik onze vrienden te verliezen want ziekte veroorzaakt angst. Het was voor mij niet gemakkelijk. Onze ouders hebben ons van hun steun verzekerd en hun discrete aanwezigheid was van grote waarde: zij hebben ons gezegd terug moed te vatten, en het zien van hun moed heeft ons geholpen die ook in de diepte van onszelf te zoeken.

Onze vrienden nodigden zichzelf bij ons uit op een tas koffie of een maaltijd. Uit verlegenheid of schroom, maar ook omdat er op zulke ogenblikken niet veel te zeggen valt, spraken ze over van alles behalve de ziekte. En ik nam het sommigen kwalijk dat ze dit onderwerp vermeden alsof deze wonde niet bestond. Romain profiteerde van die ogenblikken van vergeten om terug vaste grond onder de voeten te krijgen, een soort overlevingsinstinct. Maar zij hadden wel gelijk: wij hadden vooral behoefte te voelen dat wij, zelfs met een zwaar ziek kind, in hun ogen nog steeds dezelfden waren. Wij bleven alleen staan met de mucoviscidose, maar niet alleen in de wereld.

Men stelde ons voor de zwangerschap af te breken. Wij hebben geweigerd, meer als reflex en uit trouw aan ons zelf dan dat we de kracht voelden om wat ons boven het hoofd hing te trotseren. Men raadde ons aan met een dokter te praten die in deze ziekte gespecialiseerd was. Wij hebben dus half juli  Prof. de Necker ontmoet. Dit ziekenhuis binnengaan, nog voor de bevalling, schrikte ons af. Toch zijn we er enigszins gerustgesteld weer buiten gegaan. Die dokter heeft immers de tijd genomen om op onze vragen te antwoorden wanneer hij dit kon, en om ons uit te leggen hoe ons leven zou verlopen. Het zou moeilijk zijn maar het leek ons niet meer zo onmogelijk.

Overleven

Jeanne werd geboren op het einde van juli. Wat een aandoenlijk moment ! Maar na twee uur werd ze van ons weggehaald en snel afgevoerd naar een ander hospitaal voor neonatale reanimatie want ze leed aan een ernstige intestinale complicatie te wijten aan haar ziekte. En daar zijn we door de hel gegaan. In tien dagen tijd heeft Jeanne twee zeer zware operaties ondergaan. We hadden nauwelijks de tijd om haar een nooddoopsel te geven voor de eerste operatie. Zij is veertien dagen in de intensieve afdeling gebleven, volgestopt met infusen en afgestompt door de morfine en de antibiotica. Wij brachten onze dagen door aan haar ziekbed, verwilderd en verteerd van angst haar te verliezen. Het was geen leven meer noch voor haar noch voor ons. Wij hadden de kracht niet meer iemand te zien en konden zelfs nauwelijks wat nieuws doorgeven aan onze ouders. We konden zelfs de telefoon niet meer opnemen. Op dat ogenblik had ik schrik vaste grond te verliezen en in een diepe depressie te sukkelen. Ook Romain was in die zelfde toestand van nerveuze uitputting geraakt die alle helderheid doet verliezen. Wij hebben dan een psycholoog van het hospitaal ontmoet. De gedachte mijn diepste en meest intieme wonden te laten zien aan een onbekende, stond me tegen. Maar het was wel nodig voor Jeanne en voor onszelf als koppel dat we samen recht bleven. En in feite heeft deze ontmoeting ons gerustgesteld; we werden niet gek, we waren alleen maar verwilderd door angst en droefheid.

In deze ogenblikken van nood en volkomen onmacht maakte het ons verdrietig dat we niet dezelfde spirituele weg konden gaan. Bij de aankondiging van de diagnose ben ik in opstand gekomen tegen God. Ik zat vol woede en  wrok. Romain daarentegen heeft zich eenvoudig tot God gewend en Hem de kracht gevraagd die beproeving te doorstaan. Ik heb me slechts terug tot God gewend toen ik zelfs de kracht niet meer had opstandig te zijn. Slechts toen heb ik aanvaard mij terug tot Hem te wenden. En wij werden niet aan ons lot overgelaten.

Een diepe liefde voor het leven 

Jeanne is geleidelijk hersteld en is van de intensieve overgebracht naar de dienst voor algemene geneeskunde. Geleidelijk en heel zachtjes zijn wij gedrieën terug tot leven gekomen. Jeanne heeft het hospitaal verlaten de dag dat ze drie maanden oud werd. Wat een vreugde haar eindelijk te zien slapen in het wiegje dat al zo lang op haar wachtte !

Nu is ons dochtertje twee jaar. Ons leven is onomkeerbaar veranderd vooral omdat wij de dagelijkse verzorging moesten organiseren en leren waakzaam zijn zonder evenwel verstikt te worden. Wij hebben vooral geleerd ons weinig om de toekomst te bekommeren en met volle teugen te profiteren van elke dag die God ons schenkt : morgen is onzeker, maar vandaag is er.

Ons leven is niet om zeep en niet zinloos. Het is een leven dat zwaarder is dan andere, veel brozer, en daarom ook meer toegespitst op het essentiële. Elk leven, zelfs al is het veel korter dan andere, is de moeite waard geleefd te worden. Vandaag zijn wij daar zo vast van overtuigd dat we ons tweede kindje verwachten. We hebben een prenataal onderzoek geweigerd tegen het advies in van sommige artsen. Zij vonden  het onredelijk het risico te nemen op twee zieke kinderen. Natuurlijk zijn we wat bang. Maar niets zal ons beletten onze kinderen graag  te zien en te trachten hen de diepe liefde voor het leven, die ons bezielt, door te geven.

Claire

(vertaald uit Ombres et Lumière, n°hors-série, okt 2006)

 

“Nieuwe wijn in nieuwe zakken.”

“Hallo Levensadem, ik wil jullie om gebed vragen voor een bevriend  koppel. Ze zijn in

verwachting. Op de echografie is te zien dat het kind een waterhoofd zou hebben. Men raadt hen aan naar een universitair ziekenhuis te gaan om de diagnose te bevestigen. Als de diagnose wordt bevestigd zullen ze een “therapeutische abortus” doen: ze zeggen dat dergelijke kinderen niet leefbaar zijn… en dat het de beste oplossing is voor iedereen”

We waren die avond op huisbezoek in verband met een andere oproep. Onze dochter Anouchka, gediplomeerd directiesecretaresse, had de oproep aangenomen en getrouw en objectief aan ons doorgegeven bij onze terugkeer. Ze was professioneel genoeg om zich niet te mengen in het verhaal dat ze aan de telefoon had gehoord, maar ik herinner me haar blik die avond … een blik vol onuitgesproken vragen, ongerust en perplex … alsof ze niet durfde geloven wat ze gehoord had en nog niet de tijd had gekregen om zich te verontwaardigen en terecht… Deze oproep vormde de aanleiding voor het getuigenis dat ze bracht op het laatste feest van Levensadem in Brussel. Hier volgt de weergave van dit getuigenis:

“Goeiedag. Voor wie mij nog niet kent: ik heet Anouchka en ben 23 jaar. Ik ben motorisch gehandicapt: ik heb spina bifida met hydrocephalie, een aangeboren aandoening. Spina bifida: het woord betekent letterlijk “in twee gespleten doorn”, en treft de ruggengraat en het bekken. Zelf heb ik spina bifida aperta, de meest voorkomende en ernstigste vorm. Mijn ruggenmerg is aangetast met als gevolg verlamming van de onderste ledematen en incontinentie. Hydrocephalie komt in de meeste gevallen samen met spina bifida voor. Hydrocephalie betekent dat er zich abnormaal veel hersenvocht in de hersenen bevindt. Ik ben er ook door getroffen en men heeft een buisje ingeplant dat het vocht uit mijn hersenen naar de buik afvoert.

Ik kom oorspronkelijk uit Brazilië en ben geadopteerd toen ik 6 maand was. Ik beschouw mijn adoptie als een kans op een wedergeboorte in een “nieuw leven” en maak zo een toespeling op mijn titel :“nieuwe wijn… in nieuwe zakken !” Ik ben eerst en vooral mijn biologische moeder heel dankbaar omdat ze mij gehouden heeft ondanks haar heel moeilijke levensomstandigheden. Waarschijnlijk komt het ook omdat er toen nog geen doorgedreven medisch onderzoek tijdens de zwangerschap gebeurde zoals nu. Ze heeft mijn leven mogelijk gemaakt door mij te laten adopteren. Ik dank mijn leven ook aan een jonge kinderarts die erop stond dat ik meteen na de geboorte werd verzorgd en geopereerd (o.a. voor het buisje in mijn hoofd). Daarnaast ben ik alle mensen dankbaar die zich hebben ingezet om mij toe te laten een normaal leven te leiden ondanks mijn handicap:

• de vzw SOS Emmanuel-Adoptie, met de toenmalige verantwoordelijken Pol-Marie en Christiane Boldo, die een adoptiegezin voor mij hebben gevonden;
• de dokters;
• mijn familie en vrienden,…

Ik moet ook erkennen dat ik bovenop de adoptie zelf het enorme geluk heb - ook al besef ik het niet altijd - dat ik ben terecht gekomen in een adoptiegezin met veel kinderen en met ouders die me altijd omringd hebben met tederheid, aandacht, raad om mij te helpen bij het nemen van keuzes en beslissingen enz. Ik weet dat ik met hen in alle vertrouwen kan praten als het niet goed gaat met mij of als ik door een moeilijke periode moet. Ze zijn er altijd om te luisteren en mij te bemoedigen. Ik besef heel goed dat veel kinderen in de wereld dit geluk niet kennen. Mijn integratie in het gezin is heel natuurlijk verlopen denk ik. Ik beschouw België als mijn vaderland omdat ik hier op zeer jonge leeftijd ben aangekomen, ook al is het onvermijdelijk dat men na verloop van tijd vergeet waar men vandaan komt. Ik ben trouwens van plan naar mijn geboorteland terug te gaan samen met mijn ouders wanneer ik 25 ben, niet op toeristische uitstap, maar om mijn plaats van oorsprong te leren kennen en om zelf te zien in welke omstandigheden ik zou hebben geleefd indien ik niet was geadopteerd. Het is waar dat het niet altijd gemakkelijk is om te leven in een gezin met tegelijk eigen en geadopteerde kinderen, maar allemaal zijn we er ons goed van bewust dat – ondanks soms wat spanningen - het niet van belang is waar we vandaan komen om broers en zussen te zijn in het hart.

Ik heb de kleuterschool en het 1e leerjaar in het buitengewoon onderwijs gedaan. Daarna heb ik het 1e leerjaar overgedaan in het gewone onderwijs en heb verder gewoon onderwijs gevolgd. In het 3e jaar middelbaar heb ik de richting secretariaat gevolgd. Na het middelbaar ben ik begonnen aan een studie bibliothecaris, maar ik heb dat na een jaar laten vallen want het was toch mijn ding niet en ik deed er niet genoeg moeite voor. Ik ben opnieuw voor directiesecretaresse gaan studeren en heb mijn diploma in december 2008 gehaald.

Ik ben altijd naar scholen gegaan die de leerling centraal stelden eerder dan prestaties. Ik had ook leerkrachten die altijd klaarstonden om mij te helpen bij moeilijkheden In alle scholen die ik bezocht heb, heeft de directie steeds geprobeerd rekening te houden met mijn handicap en zich aan te passen aan mijn motorische moeilijkheden door bijvoorbeeld een hellend vlak te installeren op plaatsen met trappen.

Op dit moment zoek ik werk. Een moeilijke opdracht die veel geduld vraagt en volharding; in ieder geval meer dan ik verwachtte! Het is inderdaad niet vanzelfsprekend voor iemand met motorische problemen om een plaats te vinden om te werken. Ik kende trouwens hetzelfde probleem toen ik stageplaatsen zocht tijdens mijn studie. We moeten inderdaad constateren dat heel wat gebouwen zowel binnen als buiten helemaal niet of te weinig zijn aangepast aan rolstoelgebruikers. Al moet ik wel toegeven dat er al heel wat inspanningen geleverd zijn de laatste jaren om de toegankelijkheid te verbeteren.

Het leven van elke mens kent moeilijkheden, of men nu een handicap heeft of niet. Maar ik denk dat het voor personen met een handicap moeilijker is om hun leven te aanvaarden zoals het is en dat het hen meer moeite en wilskracht vraagt om zich te integreren in de maatschappij. Ik denk dat het heel belangrijk is dat deze inspanningen van beide kanten komen. De omgeving moet zich willen en kunnen aanpassen aan de persoon met een handicap en aan alle moeilijkheden die dat met zich meebrengt. Anderzijds moet de persoon zelf voldoende wilskracht hebben om zich aan te passen aan de mensen om hem heen. Ik vind van mezelf dat ik niet teveel problemen heb om mij aan te passen aan de maatschappij: ik heb veel vrienden op wie ik kan rekenen en ik heb een familie die me ondersteunt wanneer het goed gaat en wanneer het moeilijk gaat. Ik denk dat mijn gebrek aan mobiliteit een probleem kan vormen op sociaal gebied. Ik heb de neiging me op mezelf terug te plooien wanneer ik droevig ben in plaats van erover te praten met de mensen rondom mij. Ik heb het soms ook moeilijk met de blik van mensen die ik niet of nauwelijks ken. Voor mij betekent het vooral een innerlijke pijn, mezelf slecht voelen tegenover anderen, de vrees niet aanvaard te worden zoals ik ben. Gelukkig - ik herhaal het nog eens - heb ik het geluk rondom mij familie en vrienden te hebben die me bemoedigen en steunen in alle omstandigheden.

Mijn handicap houdt me niet tegen om aan verschillende activiteiten mee te doen, maar de activiteiten worden aangepast aan mijn handicap, mijn ritme enz. Ik heb al het geluk gehad om te mogen zingen in 2 musicals, om jongerengroepen met liederen te animeren enz. Ik ben nogal zelfstandig en eis een zekere onafhankelijkheid op, hoewel ik soms hulp moet vragen. In het gewone leven verplaats ik me in een rolstoel. Maar sinds december 2007 heb ik ook een elektrische rolstoel waarmee ik zonder hulp de straat op kan, om boodschappen te doen bijvoorbeeld. Dit geeft me meer zelfstandigheid dan vroeger toen mijn ouders me telkens overal naartoe moesten brengen. Die elektrische rolstoel heeft richtingaanwijzers, lichten en een claxon zoals een auto; ik kan op straat rijden of op de stoep. Ik kan er een hele dag mee rijden, en de snelheid gaat tot 25 km per uur. Er is ook een soort lift aan zodat ik toch een boek kan pakken dat zich op een hoge plank bevindt in de bibliotheek!

Ondanks mijn handicap heb ik toch veel geluk dat ik een goede gezondheid heb, ik moet zelden naar het ziekenhuis. Ik ben zelden ziek. Wat mijn motorische handicap betreft kan ik zeggen dat het mij niet al te veel moeilijkheden bezorgt tenzij het feit dat ik gevoelloos ben van mijn knieën tot mijn voeten. Sommige mensen zouden dit een geluk kunnen noemen maar voor mij is het vooral gevaarlijk. Ik kan me gemakkelijk kwetsen aan mijn benen of voeten wanneer ik kruip, en omdat ik niets voel, merk ik het niet snel als ik een wonde heb. Tweemaal per week krijg ik kine aan huis.

Mijn levensvreugde is me ten diepste bemind te weten door mijn familie en vrienden en vriendinnen als de vrouw die ik ben ondanks mijn handicap, en om hen blij te maken… Mijn levensvreugde is dat ik heb kunnen studeren… mijn levensvreugde is in goede gezondheid zijn en de mogelijkheid hebben een leven te leiden zoals iedereen… Mijn levensvreugde is simpelweg te mogen ZIJN!

Tegenwoordig raadt men zwangere vrouwen bij wie men ontdekt dat het kindje spina bifida heeft of hydrocephalie meteen een therapeutische abortus aan. Men spiegelt hen een veel zwaardere handicap voor dan wat het in werkelijkheid zal zijn. Ik ben het levend bewijs dat het leven mogelijk is voor die kinderen en ik wil al die vrouwen echt aanmoedigen hun kindje te houden want het leven van die kindjes is de moeite waard, net als het mijne.

Anouchka Philippe

 

Nvdr: Intussen heeft Anouchka voltijds werk gevonden.

 

De bekende zanger Andrea Bocelli vertelt tijdens een concert iets over zijn achtergrond. Dim lights Embed Embed this video on your site

Abortus is niet zomaar een gewone medische ingreep. Het raakt immers vragen rond leven en dood. Voor veel vrouwen is het dan ook een ingrijpende gebeurtenis. Een abortus heeft belangrijke lichamelijke, emotionele en psychische gevolgen. De meeste vrouwen die het moeilijk hebben met de verwerking van een abortus getuigen van hun spijt dat men hen niet alles over abortus en de risico's heeft verteld. Volledige informatie is dus belangrijk.

 

Onze medewerkers staan in de week van 's morgens 8:00 uur tot 's avonds 21:00 uur en zaterdag van 9:00 uur tot 12:00 uur klaar om uw vragen over abortus te beantwoorden en je te informeren hoe je in je buurt hulp kunt krijgen.

 

Bel naar 03 225 08 02 of stuur ons een e-mail Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

Niemand kan ook met zekerheid weten hoe je je zal voelen na de ingrijpende beslissing voor abortus. Dat verschilt van vrouw tot vrouw. Toch maken bepaalde aanwijzingen de kans reëel dat je achteraf moeite krijgt met je beslissing. Aan de hand van een vragenformulier kan je heel snel je risicofactoren bepalen.

Als je een kind met een handicap verwacht

Ongeboren kinderen met een handicap zoals Down Syndroom, spina bifida (open ruggetje) of gespleten gehemelte worden tijdens de zwangerschap gedetecteerd en artsen bieden hier veelal het beëindigen van de zwangerschap aan.

Als ouders niet om meer informatie vragen gaat de grote meerderheid in op het advies van de arts. Het gaat daarbij niet altijd om een vrije keuze omdat - als er een handicap wordt gedetecteerd—afbreking van de zwangerschap vaak wordt aanbevolen als een standaard procedure. Ouders worden vaak geïntimideerd door de te negatieve diagnostiek waarbij het leven van een gehandicapte persoon wordt gereduceerd tot de medische defecten.

Onze ervaring toont dat als toekomstige ouders goede en onbevooroordeelde informatie ontvangen over alles wat met de handicap te maken heeft, de meeste willen vechten voor een optimale kwaliteit van leven voor hun kind.
Twee voorbeelden: In Amerika trachten sommige ouders de handicap van hun ongeboren kind met Spina Bifida te verkleinen door de foetus te laten opereren in de baarmoeder.
Er is in verscheidene landen aangetoond dat bij een correcte manier van advies geven, inclusief het geven van correcte informatie over de mogelijke behandelingsmogelijkheden, de ouders kiezen voor het voortzetten van de zwangerschap.

Vrouwen die een abortus laten uitvoeren, brengen het leven van een volgend kind in gevaar. Tot die conclusie komt een Frans onderzoeksteam dat bijna 3.000 bevallingen onder de loep nam. Vrouwen die al een abortus achter de rug hadden, bleken 40 procent meer kans op een vroeggeboorte te hebben dan een vrouw die nog geen zwangerschapsafbreking hadden laten uitvoeren. De kans op een extreme vroeggeboorte (minder dan 28 weken) is met zeventig procent zelfs nog groter. Baby's die zo vroeg ter wereld komen, halen het vaak niet of kampen hun leven lang met gezondheidsproblemen.

De noodpil of Morning After Pil (MAP)

Sinds 1 mei 2004 kan iedere Belg, man of vrouw, kind, preadolescent, adolescent, tot 21 jaar, gratis en zonder voorschrift de noodpil verkrijgen.

Deze pil werkt enkel als ze ook ingrijpt na de bevruchting met een mogelijke betrouwbaarheid gaande van 90% bij onmiddellijke inname tot 16% bij inname binnen de 72 uur.

Wereldwijd stellen we echter vast dat deze pil het aantal abortussen niet heeft verminderd. Ook in België is het aantal abortussen sinds de introductie van de noodpil blijven stijgen.

Wat is uiteindelijk de bedoeling van de noodpil?

Zo er geen zwangerschap is, dient zij tot niets, behalve dat adolescenten en vrouwen een grote dosis hormonen toegediend krijgen, die zonder controle frequent kan worden herhaald. Is er wel zwangerschap, dan volgt afbreking van die zwangerschap.

Gevaren en risico's van de noodpil.

• - Menstruele cyclusstoornissen

Deze cyclusstoringen maken het moeilijk om uit te maken of er al dan niet een zwangerschap is, of om het enkel gaat om uitgestelde menstruatie.

• - Gezondheidsrisico's

De nadelige nevenwerkingen zijn mogelijks: gewichtstoename, depressie, boulemie, ovariële kysten, galblaasziekten, hypertensie, buikpijn, verhoogd risico op buitenbaarmoederlijke zwangerschap en heel zelden is er een geval van overlijden

• - Bevorderen van promiscuïteit, AIDS en andere SOA's

Tieners die vrije toegang krijgen tot MAP's vertonen een promiscuër gedrag, lopen meer SOA's op (Seksueel Overdraagbare Aandoeningen) en ondergaan meer abortus

• - Bevorderen van seksueel geweld

Het vrij verkrijgen van de noodpil zonder voorschrift betekent ook meer slachtoffers van seksueel geweld.

• - Onverantwoord experimenteren op vrouwen en jonge meisjes,

Van veiligheid op lange termijn is niets gekend en bestaat geen enkele studie. Effect op borstkanker? (contraceptieve pil en abortus verhogen het risico!), frequentie van buitenbaarmoederlijke zwangerschap?; veiligheid van zwangere vrouwen en foetussen blootgesteld aan noodpillen?, gebruik als enige vorm van contraceptie?, wijziging in aantal SOA/Aids of geïnduceerde abortusgevallen?, patronen van gebruik/misbruik bij adolescenten, veiligheid specifiek bij adolescenten?; interacties met geneesmiddelen?

•- Ondermijnen van ouderlijk gezag en inzicht: Ontwijken van de ouderlijke toestemming/betrokkenheid:  MAP-gebruik kan door hun kinderen aan de ouders te verborgen gehouden worden.

• - Sociale verwaarlozing van vrouwen, slachtoffers van seksueel geweld

Emotionele begeleiding, fysisch onderzoek en geestelijke steun zijn complex en noodzakelijk, doch ontbreken bij MAP toediening.

• - Verlaagde drempel voor weigeren van seksuele druk

Talrijke studies tonen aan dat adolescenten vaak bezwijken aan de druk voor seksuele betrekkingen tegen hun eigen wil. Het voorhanden zijn van een noodpil heeft deze druk opgedreven.

• - Snelle toename van de verspreiding van AIDS en andere SOA's bij adolescenten

Meisjes en jonge vrouwen worden gemiddeld 10 jaar vroeger besmet door het AIDS-virus dan jonge mannen. In de VS ontstaan jaarlijks 30% van de nieuwe HIV-besmettingen bij vrouwen. De helft van de nieuwe HIV gevallen ontstaan bij jongeren onder de 25 jaar, waarvan de helft vrouwen. De noodpil beschermt niet tegen HIV/SOA's;             

Chlamydia is de meest frekwente SOA die bij voorkeur seksueel actieve adolescenten en jongeren aantast. Adolescenten lopen het hoogste risico voor chlamydia, omdat zij meer seksuele risico's lopen, meerdere partners hebben en biologisch wellicht meer vatbaar zijn.

 

Wat zijn de risico's van een abortus

1.    Abortus en borstkanker

Een belangrijk element dat in overweging moet worden genomen bij het toe­nemende aantal abortussen bij tieners, is de toename van het risico van borstkanker.

Fysiologische verklaring

Wanneer een vrouw zwanger wordt, ondergaat ze een drastische toename van hormoonniveau's voor wat betreft estradiol, progesteron en hCG. Hierdoor beginnen borstcellen zich te delen en ondergaan ze een rijping, de differentiatie, die de hele zwangerschap lang aanhoudt en voltooid wordt na de bevalling van de eerste voldragen baby. Op dat ogenblik is de borst volledig ontwikkeld en tevens beter beschermd tegen de belangrijkste carcinogene factoren (oorzaken van kanker) en nocieve invloeden (bestraling, kwaadaardigheid...).

Indien deze hormonale "boost" echter voortijdig wordt afgebroken, blijven de borst­cellen in een overgangsstadium zitten, waarin zij niet volledig zijn uitgerijpt. Het belangrijkste hierbij is het feit dat ze daardoor veel gevoeliger zijn voor carcino­gene factoren. De meeste kankers beginnen immers in melkkanaaltjes die reeds in een beginnende ontwikkeling zitten, maar nog niet volledig gerijpt zijn .

Vrouwen waarbij de zwangerschap op een miskraam eindigt, lopen gewoonlijk niet hetzelfde risico als bij een geïnduceerde abortus. Meestal gaat een miskraam immers gepaard met een lagere (te lage) stijging van de belangrijke zwanger­schaps­hormonen, waardoor de borsten enigszins gespaard blijven. Verdere studie hier rond is echter nodig, om eventuele risico's van borstkanker bij miskraam voor de eerste voldragen zwangerschap op te sporen.

Een eerste voldragen zwangerschap is dus van essentieel belang om het risico van borstkanker te verminderen . Dit betekent echter niet dat een abortus provocatus na die eerste zwangerschap geen invloed zou hebben op het risico van borstkanker.

2.      Abortus depressie en zelfdoding

In geneeskunde is een studie met een duidelijk, onbetwistbaar te verifiëren eindpunt heel waardevol. Zo is suïcide of zelfmoord een duidelijk - zij het tragisch - eindpunt, maar geeft dit ook de ernst van de psychiatrische gevolgen weer van een bepaalde uitlokkende of versterkende factor met name abortus provocatus versus geboorte. Daarom is de Stakesstudie van Mika Gissler  zo belangrijk. STAKES is het Nationaal Ontwikkelings- en Onderzoekscentrum voor Welzijn en Gezondheid van de Finse overheid en kon aan de onderzoekers ondermeer nauwkeurig alle gegevens over geboorte, abortus, ziekte en doodsoorzaak van alle Finse vrouwen in de periode 1987-1994 ter beschikking stellen

Eerst is er de vaststelling dat vrouwen na de geboorte van een kind hun risico op zelfmoord zowat zien halveren t.o.v. het gemiddelde. Na abortus provocatus echter verzesvoudigt dit. Zelfmoord vertegenwoordigt 15% van alle overlijdens tijdens de vruchtbare leeftijd.

Het feit dat abortus provocatus het risico op zelfmoord vier tot tien maal verhoogt tegenover een geboorte, is een feit dat meestal niet in de openbaarheid komt. Het probleem van dergelijke vaststellingen is dat ook hier naargelang de ideologieën de interpretatie van het type "post hoc ergo propter hoc" hoog oplaaien.

Is de abortus de oorzaak, of waren deze vrouwen sowieso een kwetsbare groep en zijn het deze vrouwen die juist daarom om abortus verzoeken en deze ook ondergaan? Om deze vraag te kunnen beantwoorden is verder onderzoek nodig.

Wat wel opvalt is het feit dat de vrouwen die hun kind behouden voor 72 % gehuwd zijn, 18 % samenwonenden, terwijl er in de abortusgroep slechts 27,7 % gehuwden en 61,9 % samenwonenden zijn. Nog duidelijker wordt het contrast bij weduwen of gescheiden vrouwen. Bij vrouwen die hun kind lieten geboren worden was 1,1 % weduwe of gescheiden tegenover 10,4 % bij de abortusgroep.

Ook bij ons vertegenwoordigt in de abortusgroep niet-gehuwden, gescheidenen en weduwen, in 2004 en 2005 72,96 % van diegenen die een abortus ondergingen. En net als in de Stakesstudie vindt ook bij ons abortus in 80 % van de gevallen om "sociale redenen" plaats.

Uit verdere studie van de Stakescijfers blijkt het huwelijk een beschermende factor te zijn, ook gehuwd op een huwelijksleeftijd (van 20-39 jaar) lijkt belangrijk, en het invullen van de verwachting naar kinderen tussen 20 en 35 jaar.

 

2.      Het postabortussyndroom (PAS)

De momenteel aangeboden "hulp" is bijna uitsluitend abortus. Maar zoals steeds in de geneeskunde dient een therapie, in casu de aangeboden "hulp in de noodsituatie" - dus hier abortus - te worden afgewogen tegenover alternatieven die eventueel minder bijwerkingen hebben.

De belangrijkste en meest gevreesde bijwerking is het "post-abortus syndroom". De controversen daaromtrent kunnen gelezen worden in de medische litteratuur. In feite bestaan er twee strekkingen: diegene die abortus eerder banaliseert en deze die zegt dat er belangrijke problemen zijn.

Er moet nog verder wetenschappelijk verantwoord onderzoek gebeuren naar het zogenaamde Post Abortussyndroom (PAS), zeker op langere termijn (niet één jaar maar meerdere decennia na de abortus). Toch moeten we de door iedereen erkende minimale cijfers van minstens 10 % ernstige psychiatrische problemen, ernstig nemen . Vooral omdat het om een jonge populatie gaat, waarvan de toekomst, en zoals uit de Stakesstudie blijkt, zelfs het leven zelf in gevaar is.

Alle onderstaande getuigenissen zijn authentiek en in alle eenvoud neergeschreven.

De opgenomen namen zijn initialen of fictief gekozen.

Stefanie...

Ik ben Stefanie, 24 jaar oud en ben de moeder van Luna, nu 9 maand oud.Ik ben het 2e kind van een gezin van 9 en ik heb altijd graag voor mijn broers en zussen gezorgd. Maar er waren thuis veel problemen en ik ben alleen gaan wonen vóór mijn 18 jaar. Twee jaar later heb ik H. ontmoet en zijn we gaan samen wonen. Onze relatie ging een tijd goed, maar toen begonnen er weer moeilijkheden te komen, we gingen uit elkaar, begonnen weer opnieuw … het ging echt op en af; maar ik zag H. heel graag en wilde hem absoluut niet kwijt. Uiteindelijk besloten we nog eenmaal samen op vakantie te gaan en dan “verder” te zien . Maar H. maakte er geen geheim van dat hij de relatie eigenlijk wou beëindigen. Tijdens die vakantie vergat ik 1 dag mijn pil, en ja … ik was zwanger. H. had mij altijd gezegd dat hij geen kinderen wilde, hij was daar absoluut nog niet aan toe. Maar zelf verlangde ik heel erg naar een kind. Wat nu …? H. was heel kwaad op mij en wilde dat ik een abortus liet doen. Ook zijn ouders wilden dat. Hij kwam veel naar mijn appartement om op mij in te praten . Hij oefende constant druk uit. Zelf wist ik al vanaf de eerste dag 100 % zeker dat ik dat kind wilde houden. Maar ik zag H. ook heel graag en wilde hem nog altijd niet kwijt. Daarom zei ik niet tegen hem dat ik geen abortus wilde maar gaf de indruk toe te geven. Hij regelde afspraken met het abortuscentrum, maar ik stelde altijd weer uit, met allerlei smoesjes. Tot het te laat was voor een abortus in België. Dan naar Nederland. Het was hetzelfde liedje: ik werkte zogezegd mee, maar bleef me passief verzetten.We gingen zelfs naar Engeland, waar een zwangerschapsafbreking mogelijk is tot 6 maand. De dokters daar merkten wel dat ik het niet echt wilde, en zo werd de ingreep telkens uitgesteld. Uiteindelijk was er “de laatste kans”, de laatste dag dat een abortus nog kon. Ik herinner me heel levendig dat ik op de onderzoekstafel lag. De dokter onderzocht mij en zei :”Sorry, het kind is iets te groot, een abortus is niet meer mogelijk …” De opluchting die ik toen voelde …Ik was gelukkig, nu zou de druk eindelijk ophouden. Maar waar ik zo bang voor was geweest, gebeurde. H. vertrok en verbrak alle contact. Het was een moeilijke tijd, de laatste maanden van de zwangerschap .. In augustus vorig jaar ben ik bevallen, alleen … Na 3 weken nam H. terug contact op: hij wou zijn dochter zien. Sindsdien komt hij regelmatig langs om haar te zien. Maar de zorg en de verantwoordelijkheid voor Luna liggen volledig bij mij. En dat is niet gemakkelijk. Ik probeer er het beste van te maken en als ik Luna zie, dan weet ik dat ik goed gekozen heb.

Stefanie (opgenomen uit het tijdschrift van 'Levensadem')

 

Jessica....een tienermoeder

Zwanger, toen ik het wist, was ik niet direct in paniek, maar dacht wel aan abortus. De zaken stonden er nu een maal niet zo rooskleurig voor. Mijn vriend was net opgepakt en moest een gevangenisstraf van twee jaar uitzitten. We woonden samen en hadden maar één kamer tot onze beschikking. Met mijn dokter heb ik wel over abortus gepraat, maar eigenlijk alleen door de omstandigheden waarin ik verzeild was geraakt. Ik wilde op zich heel graag een kind. Hoewel ik nog maar achttien ben, voel ik me veel ouder. Van een kennis heb ik een boek geleend om te kijken wat er nu eigenlijk bij een abortus wordt weggehaald. Dat heeft me wel aan het denken gezet. Ik was al drie maanden zwanger en dan is het toch al een compleet mensje. Via het maatschappelijk werk van m'n vriend kwam ik uiteindelijk bij een goede hulpverleningsorganisatie. Na een eerste gesprek kon ik terecht voor hulpverlening. Ik heb er goed over nagedacht en kwam na een poosje tot de conclusie dat ik de baby wilde houden. De JIL-hulpverleenster heeft me heel goed over de moeilijke beginperiode heen geholpen. Bij haar kon ik echt uithuilen.
Mijn thuissituatie was ook niet makkelijk. Toen ik vijftien was, ben ik weggelopen van huis. Daarom was het voor mij een extra moeilijke stap om de beslissing te nemen dat ik het kind wilde houden. Ik heb thuis nu niet bepaald het goede voorbeeld gehad. Van te voren had ik eigenlijk niet zo goed bedacht wat het zou zijn om een kind te hebben en het (voorlopig in ieder geval) alleen op te voeden. De hulpverleenster heeft me erop gewezen dat de eerste paar maanden na de geboorte best moeilijk zouden kunnen worden. Hierdoor werd ik wel aan het denken gezet. Een baby is tenslotte niet alleen rozengeur en manenschijn.
Op een gegeven moment heb ik mijn ouders van de zwangerschap verteld. Ik was heel verbaasd hoe ze reageerden. Ik had verwacht dat zij heel kwaad op mij zouden zijn, maar ze waren blij. Het is hun eerste kleinkind en ze vinden het fantastisch, al is het op hun manier. Ze kopen wel rare dingetjes voor haar, maar ik neem het ze niet kwalijk. Ik ben in het ziekenhuis bevallen. M'n vriend mocht er gelukkig bij zijn en vindt het jammer dat hij haar zo weinig ziet. Ik neem wel heel veel dingen op met de video, zodat mijn vriend toch ook iets van haar ontwikkelingen kan volgen. Want nieuwe belevenissen zoals kruipen, lopen en praten, mist hij allemaal. Tot nu toe gaat het heel goed met de verzorging van Sanne. Het gaat eigenlijk allemaal vanzelf. Op de raadpleging weten ze ook wel het een en ander van onze situatie af. Ze geven me daar echt het gevoel dat ik het goed doe. Ik vraag ook van alles aan hen, soms de zotste dingen. Ze laten me merken dat een jong meisje ook een kind kan verzorgen en opvoeden.
Natuurlijk ben ik wel eens onzeker en denk ik: zou ik het wel goed doen? Ik kan nu gaan meedoen met een gespreksgroep voor alleenstaande (jonge) moeders. Dat lijkt mij wel tof.
Door de geboorte van zo'n klein mensje, staat je wereld wel op z'n kop. Toch kan ik niet zeggen dat ik in een gat ben gevallen of tegen de muren opvlieg van eenzaamheid. Ik wil Sanne nu nog niet bij een babysit laten, dus ga ik gewoon niet uit als ik haar niet mee kan nemen. Ze staat echt bij mij vooraan. Mijn vriendinnen noemen me wel eens oud wijf. Maar ik mis dat uitgaan niet eens. Als ik mijn dochter op een gegeven moment bij een babysit achterlaat, zou dat een ouder iemand moeten zijn die zelf kinderen heeft. Daar kan ik misschien ook nog wat van leren. Ik zonder me niet af van de buitenwereld. Ik ga heel veel met Sanne op stap. Het is volgens mij belangrijk kleine uitstapjes met een kind te maken. Dat vindt ze gewoon tof. Nu besef ik ook heel goed dat ik dit kind nooit had gehad als ik een abortus had laten plegen. En ik geniet juist elk moment van haar.
Als Sanne een jaar of anderhalf is, wil ik weer gaan werken. Dan heb ik het liefst een parttime job. Wat het is maakt me niet uit. Ik wil graag onder de mensen blijven. Financieel kan ik me prima redden. Ik heb ruim 800 euro per maand en daarbij woon ik in een goedkoop appartement. Ik hou nog wat geld over. M'n dochtertje heeft ook een spaarrekening waarop elke maand automatisch vijftig euro wordt gestort. Ik heb genoeg geld om ook toffe kleertjes voor haar te kopen. Mijn vriend probeer ik bij alles te betrekken. Ik vertel hem honderduit over alle gebeurtenissen. Zo blijft hij ook op de hoogte. Hij vindt het nog steeds heel leuk dat we een kind hebben, maar vindt het heel moeilijk dat ik mijn verhaal niet bij hem kwijt kan. Hoe het straks verder moet tussen mijn vriend en mij? Ik denk nog steeds heel positief. Als hij vrij komt, gaat hij hier wonen. Hoe het dan tussen ons gaat, dat is nog afwachten. Maar als het moet, red ik het ook alleen met ons kind.

Veel liefs, Jessica

 

S. en Marc...

Marc en ik zijn 39 jaar wanneer we beslissen ons gezin uit te breiden. Wij hebben dan al 2 dochters van 14 en 10. In april 2002 vernemen we het goede nieuws. De geboorte is voorzien voor begin december. Wij zijn heel gelukkig, en vooral ongeduldig … het lijkt zolang te duren voor de 2 grote zussen … De eerste maanden gaat alles tamelijk goed. Ik ga heel regelmatig naar de dokter, met nogal korte tussenpozen gezien mijn “risico-leeftijd”.
We zijn intussen 17 mei 2002. Ik ben nog geen 12 weken zwanger en onderga al een derde echografie. Het is dan dat de dingen een andere wending nemen. Inderdaad, de foetus vertoont een verontrustende “heldere plek aan de nek”. Zijn nek is heel dik. Hij ziet eruit alsof hij een bochel heeft. De dokter ziet er zelf ongerust uit, maar probeert toch mij gerust te stellen: “Het kan weggaan in de loop van de volgende weken”. Ik keer terug naar de wachtzaal, want ik heb ook nog een afspraak met de gynaecoloog. Het uur van mijn afspraak is al lang gepasseerd … ik voel me verloren en overgeleverd aan mijn verdriet.
Eindelijk kan ik bij de gynaecoloog binnen. “Ik heb u met opzet laten wachten tot de laatste patiënt weg was. Zo heb ik alle tijd om op uw vragen te antwoorden.” Het belangrijkste in mijn ogen was te weten welke de risico’s waren voor de baby. Het zijn er vele: ofwel zou hij sterven bij de geboorte, ofwel draaide de zwangerschap uit op een miskraam, ofwel waren er risico’s op misvormingen van een belangrijk orgaan (hart, longen…).

Marc en ik hadden er lang over gepraat, nog voor de conceptie; als er een mogelijk risico op handicap was, wilden we dit “geschenk” niet aan onze 2 dochters geven.
Mijn beslissing is dus helder en duidelijk: ik wil de zwangerschap afbreken. Ik maak mijn verlangen kenbaar aan de dokter, die natuurlijk weigert zolang ik er niet eerst met mijn man over gepraat heb. En vooral vertelt hij mij dat er nog altijd 5% kans is dat de baby gezond is. Hij voegt er zelfs aan toe:”Ik heb tijdens mijn carrière een geval gekend waar het kind volledig gezond was!”
Volledige mist!! En als ik nu eens één van die 5% was? Om elk risico op een genetisch probleem te elimineren, zou een chorionvlokkentest moeten gebeuren. Door een punctie worden cellen van de placenta weggenomen, vermits ik nog niet genoeg vruchtwater heb. Het onderzoek is pijnloos, zeggen ze mij. De plaats waar geprikt wordt, wordt verdoofd.
Maar dit onderzoek geeft ook een risico op miskraam.

Mijn gynaecoloog maakt een afspraak voor mij: 21 mei 2002, op 12 weken zwangerschap. We moeten 4 dagen wachten, terwijl wij ons afvragen wat we gaan doen. Het kind houden? Abortus? Het wordt een obsessie. Ik slaap niet meer en onbewust doe ik alles om hem te verliezen. Ik werk heel hard, eet bijna niets … NEEN, ik ben niet meer gelukkig en ik wil zo niet voort. Maar diep in mij is er een klein beetje hoop: als er ondanks alles toch niets was … Toch wil ik geen enkel risico nemen, ik beslis een abortus te laten doen. We vertellen onze dochters, zonder in detail te treden, dat de zwangerschap slecht evolueert, en dat er veel kans is op een miskraam. Iedereen is bedroefd, maar de oudste neemt me in haar armen en zegt:”Weet je mama, de laatste keer dat ik met papa naar de kerk ging, heb ik een sticker genomen met een tekening van een zwangere vrouw. Er staat ook een telefoonnummer op waar je mag naar bellen in geval van problemen”. Het blijkt om Levensadem te gaan. Het is zondag, en op de koop toe is het ’s anderendaags een vrije dag. Ik kan nu toch niet telefoneren! En morgen ook niet! Maar dinsdag heb ik al een afspraak voor het onderzoek, en daar wil ik niet naartoe. Levensadem helpt vrouwen met problemen tijdens de zwangerschap. En ik heb zo een nood aan iemand die luistert en raad geeft. Ik beslis dus toch te bellen. Ik krijg contact, ik praat, ik vertel, ik vertel. En men luistert, men luistert. En men geeft me ook raad, toont me de weg, bemoedigt me, troost me. Ja, ik moet het onderzoek laten doen, al is het maar om elke vrees voor een genetische afwijking en dus voor grote handicap te kunnen bannen. Het is ook nodig om ons gerust te stellen in onze keuze. Dinsdagmorgen zijn we vroeg in het ziekenhuis. We hebben afspraak om 10 uur. Er zijn nog andere toekomstige moeders aanwezig. Ik ben erg ongerust en Marc ook. Ik ben bang, heel bang. Het is raar: mensen die lang na mij zijn toegekomen mogen allemaal vóór mij binnen. Het is al na 11 uur en ik wacht nog altijd. Ik ga eens horen, en het blijkt dat ik niet ben ingeschreven voor dat onderzoek! Men probeert mijn gynaecoloog op te bellen, zonder resultaat. “U zult een nieuwe afspraak moeten maken en terugkomen”, zeggen ze. Maar ik ben binnenkort over de grens van de 12 weken om de abortus te kunnen laten doen!!
Oef, men wil me er nog bij nemen op het einde van de voormiddag. Doodzenuwachtig kom ik binnen voor het onderzoek. Ik stel nog een heleboel vragen en op de echografie lijkt de nek nog meer gezwollen te zijn.
Ik krijg een kleine pijnstillende injectie bedoeld om niets te voelen van de punctie. Maar te vlug daarna begint men al met de punctie. De pijn is verschrikkelijk. Ik heb de indruk levend gevild te worden. Het ging toch niet pijnlijk zijn? Waarom werkt de verdoving niet? Het onderzoek is eindelijk afgelopen en ik mag wat gaan bekomen in een klein zaaltje. De dokter genetica komt langs en stelt ons een hoop vragen i.v.m. onze familie. Ik heb veel pijn en vraag haar of dat normaal is.
- “Maar ja, over een uur zal het beter gaan” zegt ze. Ik mag zelfs naar huis.
- “En het resultaat? Mag ik u opbellen?”
- “Neen, ik zal u opbellen, vrijdag op het werk” Haar toon is nogal autoritair, ik zeg niets meer. Maar de pijn blijft duren. Uiteindelijk gaat het pas ’s anderendaags beter.
Opnieuw zijn het lange dagen, eindelijk is het vrijdag. De voormiddag gaat voorbij zonder nieuws. Het is nu al 14 uur en ik weet nog altijd niets. Ik beslis zelf te bellen. De dokter is al weg en de gynaecoloog is in de verloskamer. Ik bel later opnieuw. Maar dan is de gynaecoloog met zijn consultaties bezig. Hij zal me terugbellen.
Om 15.30 uur houd ik het niet meer uit en bel ik terug. Een andere dokter neemt op en ik vertel hem dat het dringend wordt, en dat ze niet het recht hebben me zo te laten, dat ik wil weten wat er gaande is. De persoon aan de andere kant van de lijn begrijpt me (eindelijk!) en doet alles om mij in contact te brengen met mijn dokter. Eindelijk krijg ik zijn assistente aan de lijn die me uiteindelijk vertelt dat de eerste resultaten geen enkele afwijking laten zien i.v.m. de mogelijke handicaps. Ik voel mij gerustgesteld, tijdelijk – want hoe moet je dan die verdikking aan de nek verklaren?
De assistente kan hier niet op antwoorden, en verbindt me eindelijk met de dokter. Hij raadt me aan een afspraak te maken om er rustig over te kunnen spreken. Ik krijg zelfs voorrang, want mijn zwangerschap wordt nu beschouwd als één met verhoogd risico. Er zijn meer onderzoeken nodig, meer tests, wachten op een vruchtwaterpunctie … Ik begrijp er niets van … als de genetische resultaten goed zijn, waarom dan … Ik neem opnieuw contact op met Levensadem. Ik voel me meer dan ooit verloren. We beslissen elkaar eens te ontmoeten. Inderdaad, de houding van het ziekenhuis en van het medische korps is niet erg menselijk. Ik ben geen persoon meer, men onderzoekt me niet meer omwille van de zwangerschap maar om mijn “klinisch geval”. Ik voel mij meer en meer een proefkonijn. En geen enkele dokter lijkt zich ook maar iets aan te trekken van wat ik voel. Om die reden raadt Levensadem mij aan om niet alleen terug moed te vatten en opnieuw te hopen, maar vooral om advies te vragen aan een andere dokter.
Levensadem zorgt niet alleen voor bijkomende inlichtingen over mijn geval om klaarder te zien in de situatie, maar vraagt ook aan de dokter om ons zo snel mogelijk te ontvangen.
Hoe meer dagen er voorbijgaan, hoe meer ik mij hecht aan dat kleine wezentje in mij, dat evenveel moet afzien als ik .

Ik wil het mezelf nog niet toegeven, maar ik wil dat hij leeft, meisje of jongen … maakt niet uit. Ik wil dat het leeft. De afspraak is gemaakt en het eerste contact met mijn “nieuwe dokter” is heel hartelijk. Eindelijk een dokter die naar mij luistert. We spreken over mij, de baby, over de vader, de zussen, mijn zorgen en verdriet …
De dokter onderzoekt me, weegt me en doet daarna een echografie. Dat is raar, dokter, ik zie geen hartje meer kloppen ….
De dokter heeft het onderzoek beëindigd, neemt enkele foto’s, ik wacht stil de diagnose af.
En het is droevig nieuws: jammer genoeg is het hartje gestopt met kloppen. En waarschijnlijk al 2 of 3 dagen geleden … We zijn eind mei 2002.
Mijn nieuwe dokter, Levensadem, Marc en onze dochters geven mij veel steun, maar ik heb het toch heel moeilijk. Zelfs al heb ik geen beslissing moeten nemen, zelfs al heeft de natuur voor mij beslist … het gevoel mislukt te zijn, het niet te hebben aangekund, blijft. Ik verneem eveneens dat in het ziekenhuis waar ik eerst geweest was, de uitkomst al van in het begin gekend was, maar dat “de machines moesten verder draaien”. Eigenlijk had mijn kind een afwijking die onherroepelijk dodelijk was en volledig zichtbaar op de echografie. Al die puncties die zo pijnlijk waren voor mij waren absoluut niet nodig, de vruchtwaterpunctie die men mij had aangeraden ook niet.
Er was ook het gevoel een kind verloren te hebben, het gevoel van een mislukking. Wij hebben vernomen dat het een meisje was. We hebben haar Elise genoemd en denken dikwijls aan haar.
Intussen zijn we 4 maand verder en het leven heeft weer zijn gewone loop hervat. We hebben nogal vlug besloten opnieuw te proberen zwanger te worden, en eind oktober hebben we het nieuws gekregen: ik ben opnieuw in verwachting.
Maar deze keer weet ik: wat er ook gebeurt, ik zal me niet meer slecht omringd voelen.
Nogmaals dank aan mijn nieuwe gynaecoloog, aan Levensadem en aan mijn gezinnetje . Zonder hen zou ik niet zo snel de helling terug zijn opgeklommen. S. (opgenomen uit het tijdschrift van 'Levensadem')

 

 

Ben...

De menstruatieperiode laat op zich wachten. Eerst maken we ons zorgen. Dan doen we een zwangerschapstest en er verschijnen twee streepjes. Dit hadden we echt niet gepland, noch gewild. Wat nu? Eerst barstten we beiden in tranen uit. We wisten heel goed wat dit betekende: een grote bedreiging voor onze relatie. We hadden er meermaals over gesproken, maar nooit waren we tot een compromis gekomen. Els wist heel goed dat ze nooit abortus zou kunnen doen. Ik wist heel goed dat ik niet alleen niet klaar ben voor een kind, maar dat het praktisch gewoon onmogelijk is: beiden hadden we geen werk, geen geld, geen vaste woonst. We waren net terug van een lang verblijf in het buitenland en wisten totaal niet wat met ons leven aan te vangen. Telkens als we hadden gesproken over wat we zouden doen als de voorbehoedsmiddelen hun werk niet deden, kwamen we er niet uit. Nu dat het feit zich in de realiteit voordeed, wist ik al dat dit het begin was van een lange lijdensweg. De eerste dagen nadat de twee streepjes verschenen, waren een nachtmerrie. De eerste dag leek dat naar buiten toe niet, maar innerlijk was die dat wel. Els dacht dat ik het kind wel zou accepteren nu het er was, terwijl ik dacht dat ik haar wel overtuigd zou krijgen voor abortus. We waren poeslief en voelden ons heel dicht bij elkaar en blij. De eerste slapeloze nacht bracht hier verandering in, vooral wanneer geen van onze veronderstellingen slaagkans scheen te hebben. Veel tranen, woede, hulpeloosheid, zielig doen en zelfs gedachten aan zelfmoord. We waren nog geen jaar samen, maar we waren zeker dat we zielsveel van elkaar hielden. Maar een kind kon er nu voor mij onmogelijk bij. Els had dit ook niet gewild, maar nu ze zwanger was voelde ze dat het haar taak was om voor het kind te zorgen. Om de beurt probeerden we urenlang elkaar te overtuigen, te manipuleren op allerlei manieren om toch maar onze zin te krijgen. We leefden als op een bom en toch konden we elkaar niet loslaten. En dan, toen de ruzies echt niet te houden werden, vijf dagen later, vertrok Els naar haar ouders in het buitenland. Deze beslissing was voor mij nogmaals een reden om het erger op te vatten.

Mijn ouders waren toen ook in het buitenland, en via de telefoon zag ik het niet goed zitten om met hen te praten. Wat raadden mijn vrienden aan? Ze steunden me in wat ik voelde dat goed was, maar een uitgesproken beslissing kon niemand uiten. Maar best ook, want ik was de enige die over mijn leven kon beslissen. Nog zo’n verantwoordelijkheid waar ik moeite mee had. Langs een kant voelde ik dat ik met Els mijn leven wou doorbrengen en er later best kinderen mee wou, maar langs de andere kant was dit echt niet het goede moment om een kind een thuis te geven. Waarom? Geen geld, geen werk, emotioneel voelde ik me niet sterk genoeg en een hoop angst. Angst voor het onbekende, dat ik de verantwoordelijkheid niet aankon. Wat als we toch niet bij elkaar zouden passen? Moeten we nu trouwen? Zou ik alleen of met iemand anders verder kunnen leven met de gedachte dat er een kind van mij op de wereld rondloopt waar ik geen contact mee wil? Allemaal gedachten die in mijn hoofd rondspookten.

Iets dat me veel op weg heeft geholpen was een gesprek bij Levensadem. Wat ik ervan heb onthouden is dat ik niet op zoek moest gaan naar geluk, maar naar rust in mijn hart. Met rust in mijn hart, zou geluk vanzelf komen. Het was niet echt voor me duidelijk wat rust in mijn hart zou geven, maar alleszins zonder Els leven, en vooral met de gedachte dat er een kind van mij leeft zonder dat ik ernaar omkijk, dat leek me het ergste. Daarom koos ik het andere: ik ging naar Els toe.

Terug dicht bij haar voelde ik me al iets minder verscheurd, maar er lagen nog heel wat zware zaken op mijn lever. De dagen gingen traag voorbij en waren moeilijk. We maakten veel ruzie, maar er was een ding zeker: dat we het samen wel een kans wilden geven. Els nam wat afstand van me, ik gedroeg me killer en moeilijker als anders, maar we kwamen de dagen samen door. We praatten veel en zochten een appartement om in te leven. Werk zou Els als zwangere vrouw niet meer vinden, gezien ze een vreemdeling in België was. Dit maakte het er niet makkelijk op. We maakten ons zorgen hoe we al de babyspullen zouden bekostigen.

De weken gingen voorbij en stap per stap leerde ik de gedachte van een kind te hebben toe te laten. In vrouwen leeft een kind al vanaf de conceptie, ik zag noch voelde er als man niet veel van. Maar de buik groeide samen met de rust in mijn hart. Echt gelukkig was ik niet, maar rustiger op die manier dan dat ik me zou isoleren van haar. Spontaan begon ik meer zorg voor haar te dragen, maar regelmatig had ik nog woedeaanvallen omwille van de niet-aanvaarde verandering in mijn leven die ik niet had gewild.

Een keerpunt was de bevalling, denk ik. Ik was erbij. Het moment dat de baby eruit kwam, voelde ik een enorme stoot van adrenaline. Ik voelde me in euforie, dat zo’n wonder via ons was ontstaan. Ik was zelf verbaasd van mijn reactie, maar het kwam vanzelf. Ik dacht dat ik met weerzin of woede naar de baby zou kijken, maar dat was niet mogelijk. Zijn ogen, gezicht en tederheid ontwapenden mij.

De eerste weken waren echt zwaar. Els was zeer moe en uitgeput van de zware bevalling en de borstvoeding. Als ik naar het litteken van de keizersnede keek of eraan dacht dat haar borsten misvormd zouden worden van de borstvoeding, voelde ik soms twijfels of ik dit allemaal wel aankon. Zo veel veranderingen ineens! Tom, ons kindje, zorgde voor veel slapeloze nachten wat het er niet makkelijker op maakte. Soms voelde ik me jaloers dat Els hem zo veel aandacht gaf. Zelden had ze mij zo veel aandacht en geduld geschonken. Dit alles, gezien het feit dat ik geen kind had gewild, was niet makkelijk te verdragen. Maar ik bleef volhouden met moeite doen, en Els deed moeite om mijn opstandige gevoelens te verdragen.

Leven met een baby die enkel slaapt, eet en huilt is niet makkelijk, maar ik engageerde me met plezier in het helpen: badje geven, voeden met de fles en wandelen. Langdurig gehuil ’s nachts begon minder en minder op mijn zenuwen te werken. Vooral na drie maand, toen Tom steeds meer contact met mensen begon te hebben: de eerste glimlachen op iets dat je zegt, handje pakken en knuffelen. Dan begon ik iets van vaderschap te voelen. Ik voelde me erkend als ouder, als dichte persoon voor hem, en dat maakte veel: het contact was vanaf nu duidelijk wederzijds. Mijn woedeopwellingen kwamen met kleinere regelmaat terug. Ik begon de voordelen van het hebben van een baby duidelijk te merken, en vooral de eenheid met een nieuwe mens op aarde te voelen. De financiële problemen geraakten opgelost. We moesten eigenlijk zo goed als niets aankopen: alles kregen we van familie en vrienden. Blijkbaar heb je ook niet echt zo veel nodig voor een baby als ik dacht. En luiers zijn al bij al ook niet zo duur, vooral als je bedenkt dat je wat kraamgeld, kindergeld en belastingsvoordeel krijgt. Je denkt misschien wat een verschrikkelijke dingen om bij een nieuw leven aan te denken, maar bij mij was dit het geval en wellicht gebeurt dit veel vaker dan we denken. Alleen wordt er zelden over gesproken.

Nu is Tom bijna een jaar en het is echt super! De rust is in mijn hart teruggekeerd, en ik voel me gelukkig in ons nieuw gezin. Els haar borsten zijn net zo mooi als vroeger en het litteken van de keizersnede valt echt goed mee. Ik had me hierover onnodig zorgen gemaakt. Ja, we zijn ook getrouwd voor de wet en voor de kerk zullen we trouwen nadat we verloofd zijn. De woedeaanvallen omwille van het niet-accepteren van de werkelijkheid zijn zeer zeldzaam nu. Mijn relatie met Els geeft me veel voldoening in het leven. We maken regelmatig ruzie om stomme dingen, maar onze relatie zit echt perfect. We wilden samen zijn, en we werken er nog steeds elke dag aan. Blijkbaar is het waar: waar een wil is, is een weg.

Ben (opgenomen uit het tijdschrift van 'Levensadem')

 

Nick Cannon 'Can I Live'

Het echt gebeurde verhaal van de inmiddels bekende rapper Nick Cannon met zijn moeder in de abortuskliniek.

Nederlandse vertaling:

Spreken Ma
Ik weet dat het persoonlijk is
Maar het is iets wat ik moet vertellen
Toen ik deze beat maakte
was jij de enige waar ik kon aan denken, jij hoorde mijn stem

[ Vers 1 ]
Denk alleen maar, ja denk alleen maar
Wat, als je enkel jezelf kon wegknippen
Wacht, wacht juist een seconde
Laat me mijn geval bepleiten
We zijn in de late jaren '70
jij zeventienEn je hebt mij, die alles zal ruïnerenEr zijn veel engelen die op hun vleugels wachtenJe ziet me in je slaap maar je kunt je dromen niet doden300 dollar is dat de prijs van het leven?
Mama ik hou niet van deze kliniek
Hopelijk maak je de juiste keuzeen ga je niet door met het snijden van het mesMaar het is moeilijk om de juiste bocht te nemen
wanneer je op de middelbare school bentHoe je overdag moet werken en ’s avonds naar school moetvan de bus springen wanneer het gietwat wil je, ochtendmisselijkheid of rouw? [ Chorus ]
Ik zal altijd een deel van jou zijn
Vertrouw op je ziel, weet dat het altijd waar is
Als ik kon spreken zou ik je zeggen
Kan ik Leven
Kan ik LevenIk zal altijd een deel van jou zijn
Vertrouw op je ziel, weet dat het altijd waar is
Als ik kon spreken zou ik je zeggen
Kan ik Leven
Kan ik Leven
[ Vers 2 ]
Ik ben een koningskind
Vrees me nietIk zie zo de tranen vloeien, weet dus dat je me hoortWanneer ik in je buik beweeg, voel ik me benauwdwant wie weet wat mijn toekomst inhoudt De waarheid verteld, je ziel vertelder werd je zelfs niet getoond dat ik nu 2 maanden oud ben Door je kleren probeer je me te verbergen, te ontkennenNam drie maten groterJe trots liet je liegen, zeggen dat je enkel hoofdpijn hadNiet verwonderlijk dat je niet naar de diëtist gaatJe vrienden zullen je gek bekijken, maar ze zullen je bekijken, mamaEr is een leven in je, kijk naar je buikjeIk word nu de ster in een talkshowJe kunt zeggen dat hij een ster is van de echografieOnze geesten zijn nu verbonden, deuren openen zichNiets dan liefde en respect. Dank je omdat je me gehouden hebt, me laten leven… [ Chorus ]
Ik zal altijd een deel van jou zijn
Vertrouw op je Ziel, weet dat het altijd waar is
Als ik kon spreken zou ik je zeggen
Kan ik Leven
Kan ik LevenIk zal altijd een deel van jou zijn
Vertrouw op je Ziel, weet dat het altijd waar is
Als ik kon spreken zou ik je zeggen
Kan ik Leven
Kan ik Leven
[ Herhaling 2 ]

[Nick spreekt ]

Het is veredelend voor jullie allemaal Ik geef geen oordeel Ik neem geen beslissingen Ik vertel je enkel mijn verhaal Ik hou van het leven Ik hou van mijn moeder omdat ze me het leven heeft gegeven Wij moeten allemaal het leven waarderen Een sterke vrouw die een offer moest brengen Dank voor het luisteren Dank voor het luisteren Mama dank voor het luisteren